اينست كه
«
وَ أَنَا مِنَ الضَّالِّينَ
عن الطريق بوقوعى الى مدينة من مدائنك . »
ظاهر اللَّه اعلم مطلب امام عليه السّلام اين باشد كه موسى بفرعون توريه كرده به اين قسم كه از گفتن
وَ أَنَا مِنَ الضَّالِّينَ
بفهم فرعون انداخت كه من بد كردم و بودم از جملهء ضالين از حق زيرا كه ضلال از طريق عذر قتل كسى نميشود و در واقع اراده كرده ضلال از طريق را به اين معنى كه من راه درآمد شهرهاى تو را نميدانستم .
فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ
پس فرار كردم و بگريختم از شما
لَمَّا خِفْتُكُمْ
چون ترسيدم شما را كه مبادا بعوض آن قبطى مرا بمعرض قتل در آريد
فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْماً
پس ببخشيد مرا پروردگار من حكم را كه آن تورية و علم بشرايع و حلال و حرامست
وَ جَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ
و گردانيد مرا از جمله پيغمبرانى كه مبعوث بخلق مىكند . چون فرعون تربيت نمودن موسى و بنده نگردانيدن موسى را بطريق امتنان بيان كرد موسى فرمود
وَ تِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّها عَلَيَّ
اى تمن بها على يعنى و اين تربيت تو بحسب ظاهر نعمتيست كه منت مينهى تو به آن بر من
أَنْ عَبَّدْتَ بَنِي إِسْرائِيلَ
كلمهء « ان » مصدريست و مدخول او را بمصدريت فروز ميآرد تا خبر مبتداء محذوف باشد و تقدير كلام چنين است كه « و هى فى الحقيقة تعبيدك بنى اسرائيل » يعنى و آن نعمت فى الحقيقة بنده گرفتن تست بنى اسرائيل را و قصد كردن ذبح اولاد بنى اسرائيل زيرا كه اينمعنى باعث افتادن من شد بدست تو و تربيت كردن تو مرا و اين خود ظلمست كه به صورت نعمت وامينمايى . و بعضى گفتهاند كه
وَ تِلْكَ نِعْمَةٌ
بتقدير همزهء استفهامست اى : او تلك نعمة تمنها على . يعنى آيا اين نعمتى است كه منت ميگذارى به آن بر من و آن نعمت اينست كه بنده كردى بنى اسرائيل را و مرا حر و آزاد اخذ كردى و اين در واقع نعمت نيست بلكه نقمتى است بر من زيرا كه هر بلائى و آفتى كه بر قوم و اقرباء كسى آيد آن فى الحقيقه بر سر آن كس آمده . افراد عبدت و جمع منكم و خفتكم اشارت بر اينست كه منت مخصوص فرعونست و خوف از فرعون و فرعونيان همه و چون فرعون جواب از امتنان خود شنيد در مقام اعتراض درآمده موسى