فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضاعُوا الصَّلاةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ( 59 ) إِلاَّ مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ شَيْئاً ( 60 ) جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدَ الرَّحْمنُ عِبادَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّهُ كانَ وَعْدُهُ مَأْتِيًّا ( 61 ) لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً إِلاَّ سَلاماً وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيها بُكْرَةً وَ عَشِيًّا ( 62 ) تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيًّا ( 63 ) فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ پس آمدند از پس اين انبيا و اوصيا فَخَلَفَ قومى بد يا فرزندان بد ، گفته‌اند كه : « خلف » بفتح لام بمعنى فرزند نيكو است و « خلف » به سكون لام بمعنى فرزند بد است . و از غايت غفلت و جهالت أَضاعُوا الصَّلاةَ ضايع كردند نماز را و تضييع نماز يا به ترك آن است ، يا بتاخير آن از وقتش چنانچه در مجمع البيان گفته كه مروى از حضرت صادق عليه السّلام است كه : اضاعوها بتأخيرها عن مواقيتها من غير ان تركوها اصلا وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ و تابع شدند آرزوهاى نفسانى را . از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مروى است كه : تبعيت شهوات مشغول بدن است به بناهاى بلند و سوار شدن اسب‌ها به قصد اينكه خود را بمردم سواره بنمايد نه بواسطهء جهاد و پوشيدن جامه‌هاى شهرت است فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا پس زود باشد كه ملاقات كنند و برسند شر و بدى را . يعنى زود باشد كه بيابند مكافات و جزاى كردارهاى بد خودشان را . إِلَّا مَنْ تابَ ليكن كسى كه توبه كند از معاصى وَ آمَنَ و ايمان آورد وَ عَمِلَ صالِحاً و بكند كارهاى نيكو را از واجبات و مندوبات فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ پس آن گروه تائب مؤمن نيكوكار درآيند در بهشت وَ لا يُظْلَمُونَ شَيْئاً اى : « و لا يظلمون فى شىء » كه تا « شيئا » منصوب بنزع خافض باشد ، يعنى و ستم ديده نشوند در چيزى از جزاى اعمال خود به اين معنى كه مزد ايشان را كم نگردانند ، بنا بر اين ترجمهء كلمهء « الا » در « إِلَّا مَنْ تابَ » استثناء منفصل و بمعنى « لكن » است ، و محتمل است كه