ايمان و آنانى را كه در ابقاء ايشان مصلحتى بود مثل اينكه از ذريت آنها مؤمنى بهم رسد يا خودشان توفيق ايمان يابند
وَ أَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِينَ
و هلاك كرديم اسراف كنندگان در كفر و معاصى را .
لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ كِتاباً
هر آينه بتحقيق فرستاديم بسوى شما اى معشر قريش قرآنى كه
فِيهِ ذِكْرُكُمْ
در آن است نام و آوازهء شما ، يا پند و موعظهء شما
أَ فَلا تَعْقِلُونَ
آيا در نمىيابيد آن را و تفكر در آن نمىكنيد تا اين دريافت و تفكر باعث ايمان و نجات شما گردد .
[ سوره الأنبياء ( 21 ) : آيات 11 تا 15 ]
وَ كَمْ قَصَمْنا مِنْ قَرْيَةٍ كانَتْ ظالِمَةً وَ أَنْشَأْنا بَعْدَها قَوْماً آخَرِينَ ( 11 ) فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنا إِذا هُمْ مِنْها يَرْكُضُونَ ( 12 ) لا تَرْكُضُوا وَ ارْجِعُوا إِلى ما أُتْرِفْتُمْ فِيهِ وَ مَساكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْئَلُونَ ( 13 ) قالُوا يا وَيْلَنا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ ( 14 ) فَما زالَتْ تِلْكَ دَعْواهُمْ حَتَّى جَعَلْناهُمْ حَصِيداً خامِدِينَ ( 15 )
وَ كَمْ قَصَمْنا مِنْ قَرْيَةٍ
و بسيار درهم شكستيم از اهل شهر و دهى را كه
كانَتْ ظالِمَةً
بودند اهل آن ستمكار ، بنا بر اين « من قرية » بتقدير « من اهل قرية » است
وَ أَنْشَأْنا بَعْدَها قَوْماً آخَرِينَ
و آفريديم بعد از آن قريه يعنى بعد از اهلاك آن قريه جمعى و قومى ديگر را .
فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنا
پس چون احساس كردند و دريافتند اهل آن قريه شدت عذاب ما را
إِذا هُمْ
ناگاه ايشان
مِنْها
از آن قريه
يَرْكُضُونَ
مىگريختند بسرعت و هزيمت مىكردند ، اصل « ركض » پاشنه بر اسب زدن است به جهت تحريص آن در دويدن پس مىتواند كه در اين مقام گريختن آن قوم را تشبيه كرده باشد بشخصى كه اسب مىدوانيده باشد يا در واقع ايشان بر اسبها نشسته مىگريختهاند و در هنگام گريختن ملائكه يا غير ملائكه بطريق سرزنش و استهزا بايشان مىگفتند كه :