قرار گيرد اين كوه در جاى خود در هنگام تجلى من
فَسَوْفَ تَرانِي
پس زود باشد كه تو ببينى مرا ، و اگر كوه را قوت استقرار نباشد تو نيز قوت ديدن من نداشته باشى در كتاب توحيد از حضرت امير المؤمنين عليه الصلاة و السلام در تفسير اين آيه روايت كرده كه
« قال اللَّه تبارك و تعالى لن ترانى فى الدنيا حتى تموت فترانى فى الآخرة و لكن ان اردت ان ترانى فى الدنيا فانظر الى الجبل فان استقر مكانه فسوف ترانى »
يعنى حق سبحانه و تعالى بموسى گفت كه : تو مرا نتوانى ديد در دنيا تا آنكه بميرى پس بعد از مردن مرا خواهى ديد ، و اگر خواهى كه در دنيا نيز مرا به بينى نظر كن به اين كوه اگر آن كوه بجاى خود قرار گيرد آن گاه مرا خواهى ديد .
فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ
پس آن هنگام كه ظاهر شد پروردگار او مرا آن كوه را يعنى ظاهر شد بعضى از آيات پروردگار او چنانچه در بعضى رواياتست و يا آنكه ظاهر گرديد بامر پروردگار او يكى از ملائكهء كرّوبيين چنانچه در بصائر الدرجات از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه ملائكهء كروبيين گروهىاند از خلق اول يعنى از ملائكهء مقربين كه آنها از شيعيان مااند و گردانيده است خداى تعالى مكان ايشان را عقب عرش و نورانيت ايشان بمرتبهايست كه اگر نور يكى از آنها را بر اهل ارض قسمت كنند هر آينه اهل آن ارض را كافى باشد و بعد ازين حضرت فرمود كه : چون موسى سؤال رؤيت كرد حق تعالى امر فرمود : يكى از آن ملائكهء كروبيين را كه تجلى كند و نور خود را بر كوه اندازد و چون او تجلى كرد
جَعَلَهُ دَكًّا
گردانيد خداى تعالى آن كوه را پاره پاره و ريزه ريزه
وَ خَرَّ مُوسى صَعِقاً
و برو در افتاد موسى حالكونى كه بيهوش شده بود از هول و دهشت آنچه بنظرش درآمد ، و در أحاديث وارد شده كه از هول روح از بدن موسى مفارقت كرد چنانچه بعد ازين ميآيد . در كتاب علل الشرائع از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام روايت كرده كه شخصى از آن حضرت