خود ميداد و متوجه به غير ايشان از ابناء دنيا مشو
تُرِيدُ
در حالتى كه تو اراده داشته باشى از توجه به غير ايشان
زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا
آرايش زندگانى دنيا را
وَ لا تُطِعْ
و اطاعت مكن
مَنْ أَغْفَلْنا
كسى را كه غافل گردانيدهايم ما بطريق خذلان
قَلْبَهُ
دل او را و يا يافتهايم ما دل او را غافل
عَنْ ذِكْرِنا
از ياد كردن ما
وَ اتَّبَعَ هَواهُ
و پيروى كرده آرزوى خود را و از ياد ما غافل شده
وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً
و بود كار او واگذاشتن از حق و صواب .
وَ قُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ
و بگو مر آن كسانى را كه ترا از مجالست فقراء اصحاب منع ميكنند حق و صدق كه قرآن است نازل از پروردگار شماست و پروردگار شما مرا امر به مجالست فقرا كرده و مىتواند كه « الحق » خبر مبتداء محذوف باشد « و من ربكم » حال باشد يعنى و بگو كه : قرآن حق است حالكونى كه نازل است از جانب پروردگار شما و درين قرآن مرا امر بمجالست فقراء اصحاب شده .
و بعد ازين بطريق توعيد و تهديد ميفرمايد كه
فَمَنْ شاءَ فَلْيُؤْمِنْ
پس هر كه خواهد كه ايمان بيارد پس ايمان بيارد
وَ مَنْ شاءَ فَلْيَكْفُرْ
و هر كه خواهد كه كافر شود پس گو كافر شود زيرا كه ما را مبالات بر ايمان و كفر كسى نيست نفع ايمان عايد بر مؤمنانست و ضرر كفر بر كافران چنانچه فرمايد كه :
إِنَّا أَعْتَدْنا لِلظَّالِمِينَ
بدرستى كه آماده كردهايم ما براى كافران و ستمكاران بر نفس خود بعبادت غير خداى تعالى
ناراً أَحاطَ بِهِمْ
آتشى را كه احاطه كند و فرو گيرد آنها را
سُرادِقُها
سراپردهء آن آتش تشبيه كرده آتش را بسراپرده به جهت كه مر آن راست و رد اصول كافى از حضرت ابى جعفر الباقر عليه السّلام روايت كرده كه
« نزل جبرئيل عليه السّلام بهذه الآية هكذا و قل الحق من ربّكم فى ولاية علىّ عليه السّلام فمن شاء فليؤمن و فمن شاء فليكفر انّا اعتدنا للظالمين آل محمّد حقّهم نارا »
و على بن ابراهيم از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه
« نزلت هذه الآية هكذا و قل الحقّ من ربّكم يعنى ولاية علىّ »
الى آخر الحديث