وَ اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ
و بخوان اى محمّد آنچه وحى كرده شده است بسوى تو از أخبار اصحاب كهف و غير آن
مِنْ كِتابِ رَبِّكَ
از پروردگار تو كه قرآن است و گوش مكن سخن آنان را كه ميگويند : «
ائْتِ بِقُرْآنٍ غَيْرِ هذا أَوْ بَدِّلْهُ
» و از انكار منكرين دغدغه مكن
لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ
نيست هيچ كس تبديل كننده و تغيير دهنده مر سخنان خداى تعالى را يعنى اخبارى را كه در قرآن مذكور كرده
وَ لَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً
و نيابى تو بجز از وى پناهى و ملجأى .
على بن ابراهيم روايت كرده كه روزى عيينة بن حصين به خدمت حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله آمد و سلمان فارسى رضى اللَّه تعالى عنه را در خدمت حضرت نشسته ديد و چون در آن روز هوا بسيار گرم بود و مردم عرق ميكردند از بوى عرق خرقهء سلمان متأذى شده بعرض حضرت رسانيد كه اگر تو خواهى كه ما رؤساء قريش بملازمت تو بيائيم اين شخص را از مجلس خود دور كن و وقتى كه ما از پيش تو برويم هر كرا خواهى در مجلس خود درآر بنا برين اين آيه نازل گرديد كه :
وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ
نگاهدار نفس خود را و مجالست كن اى محمد
مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ
با آن جماعتى كه ميخوانند و عبادت مىكنند پروردگار خود را
بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ
در بامداد و شبانگاه و محمد بن مسعود عياشى رضى اللَّه عنه از حضرت صادقين عليهما السلام روايت كرده كه
« انما عنى بهما الصلاة »
يعنى خواسته شده از غداة و العشى أوقات نماز ، به اين معنى كه در اوقات نماز با اين جماعت مشغول باداء نماز باش
يُرِيدُونَ وَجْهَهُ
ميخواهند ازين دعوت و عبادت رضاى پروردگار خود را
وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ
و بايد كه درنگذرد چشمهاى تو از ايشان يعنى از فقراء اصحاب