من شنيدم كه در حضور حضرت صادق عليه السّلام وطى دبر زنان مذكور شد حضرت فرمود نميدانم آيهاى در قرآن كه دلالت بر حلّيت آن داشته باشد مگر يك آيه كه آن آيه «
إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّساءِ
» است
بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ
بلكه هستيد شما گروه اسراف كننده و از حدّ عقل و شرع بيرون رونده در جميع افعال و اعمال پس اگر درين عمل خاص نيز اسراف كنيد بعيد نخواهد بود .
وَ ما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ
و نبود جواب مر قوم لوط برابر اين كلام يعنى جوابى در برابر سخن لوط نگفتند
إِلَّا أَنْ قالُوا
مگر اينكه گفتند بتابعان خود كه :
أَخْرِجُوهُمْ
بيرون كنيد لوط و تابعان او را
مِنْ قَرْيَتِكُمْ
از شهر خودتان
إِنَّهُمْ
بدرستى كه لوط و پيروان او
أُناسٌ يَتَطَهَّرُونَ
مردمانىاند كه طلب پاكيزگى ميكنند از عملى كه ما به آن مشغوليم .
فَأَنْجَيْناهُ
پس حق تعالى فرمود كه : نجات داديم ما لوط را
وَ أَهْلَهُ
و اهل بيت او و مؤمنين را از عذاب نازل بر قوم او
إِلَّا امْرَأَتَهُ
مگر زن كافرهء او را كه
كانَتْ مِنَ الْغابِرِينَ
بود از باقى ماندگان در قوم لوط و با لوط بيرون نرفت . تذكير « غابرين » باعتبار تغليب ذكور است بر اناث .
وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً
و بارانيديم بر كفّار قوم لوط بارانى عجيب ، مراد آنست كه نازل كرديم بر سر ايشان سنگهاى مانند باران چنانچه حق تعالى در جاى ديگر فرموده : « 1 » «
وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ حِجارَةً مِنْ سِجِّيلٍ
»
فَانْظُرْ
پس نظر كن بديدهء بصيرت كه
كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُجْرِمِينَ
چگونه بود آخر كار گناهكاران .
و بعد ازين قصّهء شعيب على نبيّنا و آله و عليه السلام را بيان مىكند كه :
هامش
( 1 ) - سوره هود ، آيه 82 .