ايشان از مكذبين مانند خسف و مسخ و غرق و رجفه و غير ذلك پس چيست ايشان را كه پند نميگيرند از آن عقوبتها و تجويز نميكنند حلول مانند آن را براى خودشان « مثله » بفتح ثاء مثلثه و ضم آن - مثل صدقه بفتح دال و صدقه بضم دال - بمعنى عقوبت است
وَ إِنَّ رَبَّكَ
و بدرستى كه پروردگار تو
لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ
هر آينه خداوند آمرزش است مردمانى را كه از اهل قبله و ايمان باشند
عَلى ظُلْمِهِمْ
اى مع ظلمهم ، يعنى با وجود ظلم و ستمكارى ايشان بر نفسهاى خود بارتكاب ذنوب . قيد « على ظلمهم » دليل است بر جواز عفو و مغفرت بر مذنبين قبل از توبه زيرا كه « تائب » بعد از توبه باقى بر ظلم خود نيست لهذا سيد مرتضى رضى اللَّه عنه فرموده : « فى هذا دلالة على جواز المغفرة للمذنبين من اهل القبلة بأنه سبحانه دلنا على انه يغفر لهم مع كونهم ظالمين »
فى كتاب التوحيد « عن ابى ذكوان قال : سمعت ابراهيم العباسى يقول ، كنا فى مجلس الرضا عليه السّلام فتذاكروا الكباير و قول المعتزلة فيها انها لا تغفر ، فقال الرضا عليه السّلام : قال ابو عبد اللَّه عليه السّلام : قد نزل القرآن بخلاف قول المعتزلة قال اللَّه جل جلاله :
وَ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلى ظُلْمِهِمْ
»
وَ إِنَّ رَبَّكَ
و بدرستى كه پروردگار تو
لَشَدِيدُ الْعِقابِ
هر آينه سخت عقوبت است مر هر كرا كه خواهد .
وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا
و ميگويند آنان كه كافر شدند با وجود رؤيت معجزاتى كه براى حضرت نازل گرديد
لَوْ لا أُنْزِلَ
چرا فرستاده نشد
عَلَيْهِ
بر محمد صلوات اللَّه عليه و آله
آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ
معجزهاى از پروردگار او مانند معجزات انبياء سابق مثل عصاى موسى و ناقهء صالح
إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ
جزين نيست كه تو بيم كنندهاى از عذاب اخروى و ترا در اظهار آيات مقترحهء ايشان اختيارى نيست و ايشان از آن جماعتى نيستند كه اگر تو آن آيات مطلوبه ايشان را به يارى ايمان به تو آرند بلكه از روى عناد طلب معجزهء ديگر خواهند كرد
وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ
و مر هر گروهى را راه نماينده است كه معجزات هر يك موافق آن چيزيست كه غالب در زمان اوست احاديث بسيار