قاضى پيش من سؤال چند نوشت و از جملهء سؤالات اين بود كه آيا خطاب در «
فَإِنْ كُنْتَ فِي شَكٍّ مِمَّا أَنْزَلْنا إِلَيْكَ
» راجع به پيغمبر است يا به غير او اگر راجع به پيغمبر باشد لازم مىآيد كه آن حضرت شاك باشد در آنچه بر او نازل شده و حال آن كه آن حضرت هرگز شاك نبود و اگر راجع به غير باشد لازم ميآيد كه براى غير پيغمبر نيز از جانب اللَّه كتابى نازل شده باشد ، موسى گفت : اين سؤال را بعرض برادر بزرگوار خود رسانيدم آن حضرت در جواب او چنين فرمودند كه اين خطاب به پيغمبر است و او شاك نبوده اما جمعى از جهال ميگفتند كه : خداى تعالى براى ما چرا فرشته را برسالت نفرستاد كه تا او را احتياج به خوردن و آشاميدن و مشى در بازارها نباشد ؟
پس خداى تعالى وحى به پيغمبر خود فرستاد كه اگر ترا يعنى جهال قوم ترا شكى و ريبى باشد در آنچه براى تو نازل كردهام از نبوت و رسالت پس در حضور آن جاهلان بىخبر از اهل كتاب آسمان سؤال كن كه آيا حق سبحانه و تعالى پيش از من پيغمبرى كه طعام خورد و مشى در أسواق نمايد مبعوث كرده يا نه ؟ چون همه معترف شوند بوجود پيغمبر آكل ماشى پس لازم است شما را اى جاهلان كه اقتدا باسلاف خود كنيد و شكى در نبوت من نداشته باشيد .
على بن ابراهيم از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه در معراج حق سبحانه و تعالى مراتب عاليهء فضل و بزرگى شأن على مرتضى عليه السّلام را كه نزد حقتعالى داشت بطريق وحى به پيغمبر رسانيد و پيغمبر در حين مراجعت ببيت المعمور آمد و جمع كرده شد نزد او جميع انبياء و اينها همه اقتدا ببهترين خلايق صلوات اللَّه عليه و آله كرده اداى نماز كردند درين باب در خاطر مبارك حضرت در باب عظمت و رفعت شأن على خطرهاى رسيد پس خداى تعالى اين آيه را نازل گردانيد كه اى محمد اگر ترا در مرتبهء على و بزرگى او شكى و ريبى باشد سؤال كن از آنان كه قرائت كتب سماوى ميكنند پيش از تو يعنى بپرس از انبياء زيرا كه مادر كتب ايشان نيز بيان فضيلت و عظمت على