چهارم آنكه در آنجا «
فِي الْحَياةِ الدُّنْيا
» است و در اينجا « فى الدنيا » بحذف حيات اشارت بر آنكه حيات دنيا در واقع حيات نيست پس بنا بر اين تعجب در اموال اولاد اينچنين دنيا باعث تعجب است ، بنا برين تكرار آن يا بواسطهء تأكيد و تذكير آنست مرة بعد از اخرى ، و يا آن كه حكم اين آيت در باب فرقه ايست غير فرقهء اولى چنانچه ميگويند : « لا تعجبك حال زيد و لا تعجبك حال عمرو » .
پس حق تعالى در بيان تمام اخبار منافقين ميفرمايد كه :
وَ إِذا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ
و چون فرستاده شود سورهاى از قرآن براى محمد
أَنْ آمِنُوا بِاللَّهِ
به اينكه تصديق كنيد بوحدانيت خداى تعالى
وَ جاهِدُوا مَعَ رَسُولِهِ
و جنگ كنيد با رسول خداى تعالى و باتفاق او بكشيد اعداء دين را
اسْتَأْذَنَكَ
اذن نشستن بخانههاى خود طلبند از تو اى محمد
أُولُوا الطَّوْلِ مِنْهُمْ
خداوندان مال و توانايى از منافقين و در تمام مقام جهاد در نيايند
وَ قالُوا ذَرْنا
و بگويند بگذار ما را
نَكُنْ مَعَ الْقاعِدِينَ
باشيم با نشستگان در خانهها
رَضُوا
راضى شدند ايشان
بِأَنْ يَكُونُوا
به اينكه باشند
مَعَ الْخَوالِفِ
با پس ماندگان مانند زنان و صبيان
وَ طُبِعَ عَلى قُلُوبِهِمْ
و مهر نهاده شده بر دلهاى ايشان يعنى علامتى بر سينهء ايشان نهاده شده كه تا ملائكه به آن نشان اهل نفاق را بشناسند و لعنت كنند
فَهُمْ لا يَفْقَهُونَ
پس ايشان فهم نميكنند اوامر الهى را و تدبر و تأمل درين نمينمايند كه در جهاد با رسول سعادت ابدى مندرج است ، و در تخلف از جهاد و مخالفت با رسول شقاوت سرمدى .
و بعد ازين در مدح پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و اصحاب او ميگويد كه :
لكِنِ الرَّسُولُ
ليكن فرستادهء خداى تعالى
وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ
و آنان كه ايمان آورند با رسول او
جاهَدُوا
و جهاد كردند
بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ
بمالها و نفسهاى خود
وَ أُولئِكَ لَهُمُ الْخَيْراتُ
و آن گروه مر ايشانراست نيكوئيها كه آن غنيمت در دنياست و بهشت و نعيم آنست در آخرت
وَ أُولئِكَ
و آن گروه
هُمُ الْمُفْلِحُونَ
ايشانند فيروزى يافتگان و به مقصود