نَتَرَبَّصُ بِكُمْ
و ما انتظار ميكشيم و توقع داريم برسد بشما يكى از دو چيز بد
أَنْ يُصِيبَكُمُ اللَّهُ
اينكه برساند خداى تعالى شما را
بِعَذابٍ مِنْ عِنْدِهِ
بعذابى از نزد خود كه آن بلاهاى آسمانى است
أَوْ بِأَيْدِينا
يا برساند بشما عذابى بدستهاى ما كه آن نصرت دادن ماست بر شما تا آنكه شما بدستهاى ما مقتول گرديد
فَتَرَبَّصُوا
پس انتظار بريد وقوع آن را كه بما ميخواهيد اگر چه صورت « فتربصوا » أمر است اما مراد تهديد بر ايشانست
إِنَّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ
بدرستى كه ما نيز با شما انتظار كشندگانيم وقوع آنچه را كه ما بشما ميخواهيم و عنقريب ظاهر خواهد شد كه خواهش كدام كس بمنصهء ظهور خواهد رسيد .
قُلْ أَنْفِقُوا
بگو اى محمد : مر منافقين را كه نفقه كنيد
طَوْعاً
از روى رغبت
أَوْ كَرْهاً
يا از روى كراهت
لَنْ يُتَقَبَّلَ مِنْكُمْ
هرگز قبول كرده نخواهد شد از شما و نفعى بشما بخواهد رسانيد
إِنَّكُمْ كُنْتُمْ قَوْماً فاسِقِينَ
بدرستى كه شما هستيد گروه بيرون رفتگان از دايرهء اسلام و نفقهء كافران و تصدق ايشان به هيچ وجه مقبول نيست .
گويند كه : جد بن قيس بعد از ابا و امتناع از خروج به حضرت گفت : « اعينك بمالى » يعنى اعانت ميكنم ترا بمال خود پس اين آيه نازل شد كه اين اعانت و انفاق مقبول نيست و گفتهاند كه : نفى تقبل دو احتمال دارد يكى آنكه اخذ آن مال نبايد كرد يا آنكه ثواب اخروى بر آن مرتب نميگردد پس در بيان تقرير اينمعنى ميفرمايد كه :
وَ ما مَنَعَهُمْ
و باز نداشت اين منافقان را
أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ
اينكه قبول كرده شود از ايشان
نَفَقاتُهُمْ
نفقههاى ايشان و تصدقات ايشان
إِلَّا أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ
مگر آنكه ايشان نگرويدهاند به خدا و فرستادهء خدا
وَ لا يَأْتُونَ الصَّلاةَ
و نمىآيند به نماز
إِلَّا وَ هُمْ كُسالى
مگر در حالتى كه ايشان كاهلانند يعنى نماز را چنانچه بايد به عمل نميآرند
وَ لا يُنْفِقُونَ
و نفقه نميكنند در راه خدا
إِلَّا وَ هُمْ كارِهُونَ
مگر در حالتى كه ايشان ناخواهانند و خواهش آن ندارند زيرا كه ايشان نماز و زكات را بواسطهء ريا