جنگگاه باقى مانده بود حضرت امير البرره و قاتل الكفرة على مرتضى عليه السّلام بود كه با وجود تحمل لواء اكبر بر كفار حمله ميكرد در روضهء كافى از عجلان بن ابى صالح روايت كرده كه او گفت كه : من از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم كه ميفرمود كه : حضرت امير المؤمنين در روز حنين بدست مبارك خود چهل مبارز را به خاك هلاك انداخت
فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ
پس دفع نكرد از شما آن كثرت
شَيْئاً
چيزى را از غلبگى و صولت دشمن
وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ
و تنگشد بر شما زمين آن وادى
بِما رَحُبَتْ
با فراخى و وسعتى كه داشت ، بنا برين تفسير كلمهء با در « بما رحبت » بمعنى « مع » است و حاصل كلام اينست كه شما با وجود فراخى آن زمين آن چنان در وقت هزيمت سراسيمه شده بوديد كه گريز گاهى و پناهى نمييافتيد
ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ
پس برگشتيد شما در حالتى كه هزيمت كنندگان بوديد و درين وقت حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله شمشير را كشيد و استر خود را در ميدان جهانيد و بعباس كه آواز بلند داشت گفت : بر آن بلندى برو و أصحاب مرا بخوان و دست بدعا برداشته گفت :
« اللهم لك الحمد و اليك المشتكى و انت المستعان »
پس جبرئيل نازل شد و گفت : يا رسول اللَّه ايندعائيست كه چون موسى آن را خواند از براى نجات او دريا شكافته شد و از فرعون و فرعونيان امان يافت و چون عباس اصحاب را به اين عبارت خواند كه « يا عباد اللَّه يا أصحاب الشجرة يا أصحاب سورة البقرة ! » انصار از نداى او برگشتند و درين وقت حضرت بعباس فرمود : اينمردم چه جماعتند كه برگشتهاند اى ابا الفضل ! عباس گفت : ايشان انصارند پس حضرت فرمود :
« الان حمى الوطيس »
يعنى اين زمان گرم شد تنور آهنين ، مراد آنست كه اينزمان كه انصار از فرار برگشتهاند آتش حرب مشتعل شد ، و گويند كه حضرت مشتى خاك نيز بر روى اعدا پاشيد
« و شاهت الوجوه »
فرمود : پس أعلام نصرت و ظفر به حركت آمد و هوازن تاب مقاومت نياوردند چنانچه حقتعالى ميفرمايد كه :
ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ
پس فرو فرستاد خداى تعالى