و بعد ازين حكم مىكند بموالات با مؤمنان و قطع موالات با كافران و ميفرمايد كه :
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا
بدرستى كه آنان كه ايمان آوردند
وَ هاجَرُوا
و هجرت كردند از مكه بمدينه
وَ جاهَدُوا
و جهاد كردند با اعداء دين
بِأَمْوالِهِمْ
بمالهاى خود
وَ أَنْفُسِهِمْ
و بنفسهاى خود يعنى بذل مال و جان خود كردند
فِي سَبِيلِ اللَّهِ
در طاعت خداى تعالى
وَ الَّذِينَ آوَوْا
و آنان كه جاى دادند بعد از ايمان پيغمبر و أصحاب او را
وَ نَصَرُوا
و يارى كردند با ايشان در قتال ايشان با اعداء
أُولئِكَ
اين گروه مهاجر و أنصار
بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ
بعضى از ايشان وارث بعضى ديگرند ؛ چنانچه از حضرت ابى جعفر الباقر عليه السّلام مرويست كه در صدر اسلام چنين بود كه مهاجر و أنصار بوسيلهء علاقه و مواخات كه پيغمبر صلوات اللَّه عليه و آله در أوان هجرت بين ايشان بسته بود از يكديگر ميراث ميبردند نه از جهت قرابت و خويشى تا آنكه آيهء كريمهء «
وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ
» نسخ اين حكم نمود
وَ الَّذِينَ آمَنُوا
و آنان كه ايمان آوردند
وَ لَمْ يُهاجِرُوا
و هجرت نكردند و علاقهء اخوت در ميان ايشان بسته نشد
ما لَكُمْ
نيست مر شما را
مِنْ وَلايَتِهِمْ
از توريث ايشان
مِنْ شَيْءٍ
هيچ چيز