باشند به اين آيت به اين قسم كه هر گاه مصلحت مسلمانان تقاضاى صلح كند پس ترك قتال با كفار بايد نمود و بحسب رأى امام بايد صلح كرد و جمعى از مفسرين گفتهاند كه : آيات متضمن امر بقتال مطلقا براى مشركين و كفار نازل شده و اين آيت صلح براى اهل كتاب كه آنها بنى قريظه و بنى النضيرند نازل گشته و حكم صلح با اهل كتاب هميشه باقى است و منسوخ نشده .
و مؤيد اينكلام صلحى است كه حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله و سلم بانصارى نجران كرد با نزول آيهء
فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ
بدانكه اگر چه بحسب ظاهر
« فَاجْنَحْ لَها »
امر به صلح است أما حقيقة اين صلح معلق بمصلحت پيغمبر يا امام عليه السّلام است چه اگر مصلحت تقاضاى صلح نكند جايز است كه صلح نكنند و اگر رأى پيغمبر و امام مقتضى صلح باشد تعيين مدت آن نيز منوط برأى ايشانست و بعضى گفتهاند كه : آنچه محققان اصحاب ما اختيار كردهاند اينست كه أقل مدت آن چهار ماه و اكثر آن يك سال است .
و فخر رازى در تفسير كبير تصريح كرده كه اگر قوت و شوكت مر كفار را باشد تعيين مدت آن اقتداء برسول اللَّه تا ده سال ميتوان كرد ، زيرا كه آن حضرت با كفار مكه درين مدت اختيار صلح كرد و ايشان قبل از اكمال سنين عهد نقض آن كردند
عن الحلبى « عن أبى عبد اللَّه عليه السّلام فى قوله عز و جل :
وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها
قلت :
ما السلم ؟ قال : للدخول فى امرنا »
يعنى عبيد اللَّه بن على حلبى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه من از آن حضرت تفسير سلم كه در آيت وافى هدايت «
وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها
» است پرسيدم حضرت فرمود كه : مراد از سلم داخل شدن در امر ما ائمهء هدى است پس معنى آيهء كريمه آنست كه اگر ميل كنند امت تو مر دخول در دايرهء ولايت ائمهء دين را و قبول ولايت ايشان كنند پس تو نيز ميل كن مر مسالمهء امت خود را يعنى قبول ولايت از آنها بكن
وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ
و توكل كن بر خداى تعالى و مترس از مكر و