وَ اخْتارَ مُوسى قَوْمَهُ
اى و اختار موسى من قومه ، يعنى و برگزيد موسى از قوم خود
سَبْعِينَ رَجُلًا لِمِيقاتِنا
هفتاد مرد از براى ميقات ما كه وعده كرده بوديم
فَلَمَّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ
پس آن هنگام كه فرا گرفت آن هفتاد كس را صاعقه يا صورت مهيب كه همه بلرزه درآمده منقطع الحيات شدند
قالَ
گفت موسى :
رَبِّ
اى پروردگار من هفتاد كس از بنى اسرائيل را اختيار كردم و با ايشان بطور آمدم الحال كه تنها مانده پيش بنى اسرائيل خواهم رفت ايشان چگونه تصديق من به آنچه واقع شده خواهند كرد بلكه مرا متهم بقتل اين هفتاد كس خواهند نمود
لَوْ شِئْتَ أَهْلَكْتَهُمْ
اگر ميخواستى تو اهلاك ايشان را بايستى كه هلاك ميكردى ايشان را
مِنْ قَبْلُ
پيش ازين
وَ إِيَّايَ
و مرا نيز هلاك ميكردى تا آنكه من درين مقدمه تهمت زدهء بنى اسرائيل نميشدم
أَ تُهْلِكُنا بِما فَعَلَ السُّفَهاءُ مِنَّا
آيا هلاك ميكنى ما را بسبب آنچه كردند بيخبران از قوم ما از سؤال رؤيت محال پوشيده نماند كه نسبت اهلاك بسفهاى بنى اسرائيل نه به هفتاد كس دلالت دارد بر اينكه اين هفتاد كس باغوا و تحريص بى عقلان و لجوجان بنى اسرائيل مرتكب اين سؤال شدند نه از خواهش خود .
إِنْ هِيَ
نيست اين مقدمهء طلب رؤيت محال يا نيست اين عبادت عجل
إِلَّا فِتْنَتُكَ
مگر امتحان و آزمايش تو مر عبادت را زيرا كه بنا بر اول چون كلام ترا استماع نمودند طمع در رؤيت محال نيز كردند و بنا بر ثانى چون آواز از صوت گوساله شنيدند ميل به او نمودند و ابن عبّاس « فتنه » را بمعنى عذاب گرفته يعنى نيست اين رجفه مگر عذاب تو
تُضِلُّ بِها مَنْ تَشاءُ
هلاك ميكنى تو به اين رجفه هر كه را ميخواهى
وَ تَهْدِي مَنْ تَشاءُ
و نجات ميدهى هر كه را كه خواهى
أَنْتَ وَلِيُّنا
تويى نصرت دهندهء ما
فَاغْفِرْ لَنا
پس