روايت كرده كه
« الشرعة و المنهاج سبيل و سنة ، و امر كل نبى بالاخذ بالسبيل و السنة و كان من السبيل و السنة التي أمر اللَّه بها موسى أن جعل عليهم السبت » .
وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ
و اگر خواستى خداى اجتماع شما را بر اسلام
لَجَعَلَكُمْ أُمَّةً واحِدَةً
هر آينه ميگردانيد شما را يك امت و متفق بر يك ملت
وَ لكِنْ لِيَبْلُوَكُمْ
و ليكن چنين نكرد تا آنكه بيازمايد شما را
فِي ما آتاكُمْ
در آنچه بشما داده از شرايع مختلفه مناسب هر عصرى و زمانى موافق حكم و مصالح تا مطيع از عاصى متميز شود .
فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ
پس بشتابيد و پيشى گيريد بر يكديگر بسوى خيرات كه آن متابعت شريعت است
إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعاً
و اين جمله مستأنفه است و دليل بر استينافست يعنى بسوى جزاى خداى تعالى است بازگشت همهء شما
فَيُنَبِّئُكُمْ
پس خبر خواهد كرد شما را در وقت جزا دادن
بِما كُنْتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ
به آنچه بوديد كه در آن اختلاف ميكرديد از امور دين و شريعت .
وَ أَنِ احْكُمْ بَيْنَهُمْ
يعنى ديگر فرو فرستاديم بسوى تو اينكه حكم كن ميان أهل كتاب ، بنا برين «
وَ أَنِ احْكُمْ
» معطوف خواهد بود بر « الكتاب » در «
وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ
» تقدير كلام چنين مىشود كه « و أنزلنا اليك الكتاب و أن احكم بينهم » و بعضى از مفسرين « و أن احكم » را مبتداء خبر مقدم گرفتهاند ، يعنى و من الواجب أن احكم بينهم
بِما أَنْزَلَ اللَّهُ
به آنچه نازل كرده خداى تعالى بسوى تو ، گويند كه : بعضى از علماء يهود خواستند كه به خدمت حضرت آيند و بگويند كه اگر تو در قضايا و خصومات موافق مطلب و خواهش ما حكم فرمايى ما تصديق بنبوت تو ميكنيم و هر گاه ما كه أحبار و علماء يهوديم تصديق تو نمائيم ساير الناس نيز تصديق تو خواهند كرد و رسالت ، ترا مسلم خواهد بود حق سبحانه و تعالى پيغمبر خود را ازين ارادهء يهودان آگاه ساخته فرمود :
حكم كن به آنچه ما فرستادهايم به تو .