بر «
أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ
» و تقدير كلام چنين است كه « و ان اللَّه يامركم ان تحكموا بالعدل اذا حكمتم بين الناس » و كلمهء « أن » در « ان تحكموا » مصدرى است و مدخول خود را به مصدريت فروز مىآورد ، يعنى بدرستى كه خداى تعالى امر كرده شما را به حكم كردن بعدل و راستى چون حكم كنيد ميان مردمان ، و تقديم معمولى كه مدخول « ان » مصدرى باشد در ظرف جايز است
إِنَّ اللَّهَ
بدرستى كه خداى تعالى
نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهِ
نيكو چيزى است كه پند ميدهد شما را به آن چيز
إِنَّ اللَّهَ
بدرستى كه خداى تعالى
كانَ سَمِيعاً
هست دايم شنو امر جميع مسموعات را
بَصِيراً
بينا مر جميع مبصرات را ، لفظ « كان » در مثل اينمقام يا زايد است و يا بمعنى دوام است .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا
اى آن كسانى كه ايمان آوردهايد
أَطِيعُوا اللَّهَ
فرمان بريد خداى را
وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ
و فرمان بريد رسولان و پيغمبران او را
وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ
و اطاعت كنيد خداوندان امر از شما را ، و مراد از « اولى الامر » حاكم مطلق نيست زيرا كه نزد عقلا جايز نيست كه حق تعالى واجب گرداند اطاعت احدى را على الاطلاق مگر آنكه بزيور عصمت آراسته باشد و مامون باشد از غلط و ارتكاب قبايح ، و اين صفت در امر او علما كه غير ائمهء معصومين باشند تحقق نمىيابد ، مؤيد اين سخن آنست كه حق تعالى ميان ايشان و ميان رسول خود تسويه فرموده و اطاعت ايشان را مقارن ساخته باطاعت خود و اطاعت رسول خود ، پس هم چنان كه حق تعالى از جميع قبايح منزه است و رسول او نيز از همهء معاصى معصوم و مطهر است اولى الامر نيز بايد كه اينچنين باشند و باتفاق بعد از پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله غير از ائمهء اثنى عشر معصوم نبودند پس مراد از « اولى الامر » بايد كه ايشان باشند نه غير ايشان .
و در كافى از حضرت ابى جعفر الباقر عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمودند كه :
« قال اللَّه للناس :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ
» ايانا عنى خاصة ، امر جميع المؤمنين الى