كه دلالت كند بر عدم حرمان آنها چنانچه با أولاد خود بعنوان شفقت و مرحمت گفتگو مىكنند ، بنا برين تفسير مراد از موصول يعنى از « الذين » در «
وَ لْيَخْشَ الَّذِينَ
» وارثان ميت خواهند بود كه در مجلس قسمتتر كه با ساير خويشان محتاج خود درشتى ميكنند و بايشان حق النظرى نمىدهند چنانچه آيهء سابقه دلالت بر اين دارد ، ليكن درين صورت ذريه را حمل بر خويشاوندان غير وارث بايد كرد ، و مىتواند كه مراد از موصول مذكور اولياء و اوصياء يتيمان باشند ، يعنى بايد كه ايشان در رعايت حال يتيمان مبالغه نمايند و بترسند از خدا اگر بگذارند در عقب خود فرزندان عاجز كه خائف باشند بر هلاكت ايشان و كسى غم ايشان نخورد ، و مؤيد اينمعنى است آيهء لا حقه كه آن «
إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى ظُلْماً
» است
ورد فى الحديث « من ظلم يتيما سلط اللَّه عليه من يظلمه او على عقبه أو على عقب عقبه ، ثم تلا هذه الاية :
وَ لْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ
»
و ظاهرا از اين جهت شيخ ابو على طبرسى رحمه اللَّه اينمعنى را اختيار كرده .
إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ
بدرستى كه آنان كه مىخورند
أَمْوالَ الْيَتامى
مالهاى يتيمان را
ظُلْماً
از روى جور و ستم يا حالكونى كه ظالم باشند
إِنَّما يَأْكُلُونَ
جزين نيست كه مىخورند
فِي بُطُونِهِمْ
مقدار پرى شكمهاى خود
ناراً
آتش دوزخ را يعنى ميخورند آتش را آن مقدار كه شكمهاى ايشان از آن آتش پر شود ، و دور نيست كه مراد از « أكل » انداختن باشد كه لازم خوردنست بطريق مجاز ، يعنى بيندازند در شكمهاى خود آلش را
وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً
و زود باشد كه در آيند در آتش دوزخ على بن ابراهيم در حديث صحيح از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله فرموده كه : در شب معراج كه مرا به آسمان بردند قومى را ديدم كه مىانداختند آتش را از راه دهن به شكم ايشان و آن آتش از دبر ايشان بيرون مىآمد پس از جبرئيل پرسيدم كه ايشان چه جماعتند ؟ جبرئيل گفت كه : اينها جماعتيند كه مال ايتام را بستم مىخورند .