كرد حضرت فرمود :
« تنحّ عنى يا فاسق ! انى اخاف أن أحترق بنارك »
يعنى دور شو از من أى فاسق ميترسم كه به آتش تو من نيز بسوزم ، پس آن جوان خائب و خاسر در غايت نااميدى بر بالاى كوهى از كوههاى مدينه بر آمد و مانند محبوسان دست خود را به گردن خود بست و بعبادت مشغول گرديد و ندا ميكرد . « يا رب هذا عبدك بهلول ، بين يديك مغلول ، فأسألك باسمك و جلالك و عظمة سلطانك أن لا تخيب رجائى ، سيدى ! و لا تبطل دعائى ، و لا تقنطنى من رحمتك » و چهل شبانه روز اين دعا ميكرد چنانچه سباع و وحوش در اطراف او صف كشيده از گريه و نالهء او گريه ميكردند ، چون چهل شبانه روز بسر آمد گفت : بار خدايا اگر دعاى مرا باجابت مقرون ميدارى و گناه مرا بمغفرت خود مىآمرزى وحى بپيغمبر خود بفرست حضرت صادق عليه السّلام بعد از ذكر اين حديث فرمود كه : حق تعالى از غايت زارى و سوگوارى بهلول آيهء «
وَ الَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً
» را تا آخر بر پيغمبر خود نازل گردانيد ، و مراد از فاحشه زناست ، و مراد از ظلم نفس ارتكاب گناه أعظم از زناست ، و مراد از «
وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ
» اينست كه حق تعالى ميفرمايد كه : بندهء گناهكار من نزد تو أى محمد آمد حالكونى كه تائب و پشيمان شده بود و تو او را از پيش خود راندى پس او بكجا رود ، و روى توجه بسوى كه آورد ، و سؤال مغفرت گناه از كدام كس نمايد به غير از من كه غافر الذنوبم ؟ پس چون اين آيات بر پيغمبر نازل گرديد حضرت پيش آن جوان رفت و دست او را از قيد خلاص كرده گرد از سرو روى او افشانيد و فرمود :
« يا بهلول ابشر فانك عتيق اللَّه من النار » .
قَدْ خَلَتْ
بتحقيق گذشت
مِنْ قَبْلِكُمْ
از پيش شما
سُنَنٌ
واقعههاى بسيار از ظفر و هزيمت و غم و شادى و محنت و دولت كه حق تعالى آن سنن را مقرر كرده
فَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ
پس بگرديد در زمين
فَانْظُروا
پس نظر كنيد كه
كَيْفَ كانَ
چگونه بوده است
عاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ
سر انجام كار تكذيب كنندگان مر رسولان خداى تعالى را كه چه نوع مستأصل شدهاند ، و از حال ايشان عبرت گيريد و در حديث