ما كانَ لِبَشَرٍ
هرگز نبود و سزاوار نيست مر آدمى را يعنى عيسى را
أَنْ يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتابَ
اينكه بدهد او را خداى تعالى كتاب انجيل
وَ الْحُكْمَ
و علم احكام و شرايع
وَ النُّبُوَّةَ
و مرتبهء بلند پيغمبرى
ثُمَّ يَقُولَ
پس بگويد بشر با وجود اينمراتب
لِلنَّاسِ
همهء مردمان و امت خود را :
كُونُوا عِباداً لِي
باشيد بندگان من
مِنْ دُونِ اللَّهِ
غير از خداى به حق ، آنچه مذكور شد موافق روايت على بن ابراهيم است ، و در بعضى روايات آمده كه اين آيه در شان پيغمبر ما صلوات اللَّه عليه و آله نازل شده و مراد از « بشر » محمد است و از « كتاب » قرآن زيرا كه شخصى به خدمت آن حضرت آمده گفت : اى محمد آيا ميخواهى كه ما ترا پروردگار خود دانسته پرستش تو كنيم ؟ حضرت در جواب او فرمود كه : معاذ اللَّه كه من غير او را عبادت كنم و احدى را شريك او سازم ، لهذا حق تعالى فرمود كه : سزاوار نيست محمد را كه با وجود اعطاء قرآن و علم نبوت حكم بپرستيدن غير او كند .
وَ لكِنْ كُونُوا رَبَّانِيِّينَ
و ليكن سزاوار اينست كه بگويد مردم را كه :
باشيد شما كاملان در علم و عمل تا نسبتى بربّ خود بهمرسانيد
بِما كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتابَ
بسبب تعليم كردن شما كتاب منزل را
وَ بِما كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ
و بسبب خواندن شما آن كتاب را ، و ميتواند كه اين آيهء كريمه در سان اين هر دو پيغمبر عظيم الشان صلوات اللَّه على نبينا و آله و عليهما السلام نازل شده باشد .
وَ لا يَأْمُرَكُمْ
و نيز نسزد آن بشر را كه امر كند شما را اى مردمان
أَنْ تَتَّخِذُوا
اينكه فرا گيريد
الْمَلائِكَةَ وَ النَّبِيِّينَ أَرْباباً
فرشتگان و پيغمبران را خدايان خود ، تخصيص ملائكه و انبيا بذكر ، جهت آنست كه قومى پرستش ملائكه ميكردند و جمعى از نصارى عيسى را ، و يهود عزيز را معبود خود ميدانستند
لا يَأْمُرَكُمْ
آيا امر مىكند شما را آن بشر
بِالْكُفْرِ
بنگرويدن به خدا و شريك گرفتن براى او