و همچنين از آن حضرت مرويست كه
« نحن الراسخون فى العلم ، و نحن نعلم تأويله ، و ان رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله افضل الراسخين فى العلم »
بنا برين «
وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ
» محل وقف است .
يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ
جملهء حاليه است يعنى حالكونى كه گويند اين راسخين در علم كه : ايمان آوردهايم ما بمتشابه ، و بعضى از مفسرين كه عادت ايشان تفسير برأى است در « الا اللَّه » وقف كردهاند «
وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ
» را مبتدا گرفتهاند و «
يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ
» را خبر دانستهاند بنا برين بايد كه عالم بتأويل متشابه منحصر باشد بخداى تعالى ، و اين خلاف احاديث اهل البيت عليهم السلام است
كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا
راسخون در علم ميگويند كه : همهء آيات قرآنى متشابه و محكم از نزد پروردگار ما نازل شده
وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ
و تفكر نكنند در متشابهات قرآنى ورد ننمايند متشابه را بمحكم مگر خداوند ان عقول صافيه كه مراد از آن راسخون در علمند و اين آيت مدح راسخين است بجودت ذهن و حسن تدبير و
فى عيون اخبار الرضا عليه السّلام : « من ردّ متشابه القرآن الى محكمه هدى الى صراط مستقيم »
و بعد ازين فرموده كه :
« ان فى اخبارنا متشابها كمتشابه القرآن و محكما كمحكم القرآن فردّوا متشابهها الى محكمها و لا تتبعوا متشابهها دون محكمها فتضلوا » .
و چون راسخون ميدانستند كه دلها در مضيق زيغ و ضلالت ميافتند بطريق تعليم گفتند :
رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا
اى پروردگار ما مايل مگردان دلهاى ما را از حق بسوى باطل بسبب سلب لطف و توفيق و بسبب امتحان و خذلان ، به اين معنى كه امتحان مكن ما را و مبتلا مگردان ما را ببلاهايى كه باعث زيغ قلب ما گردد از راه حق
بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا
پس از آنكه هدايت كردى و راه حق نمودى ما را
وَ هَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً
و ببخش ما را از نزد خود رحمت ، كه آن ثبات بر دين حق و مغفرت از ذنوبست
إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ
بدرستى كه تو بخشندهء هر مسئول و مطلبى بتفضل خود
فى اصول الكافى