تعالى است ، و از هدايت در «
عَلى ما هَداكُمْ
» ولاية ائمهء معصومين عليهم السلام است .
وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
و تا آنكه شما شكر گوييد خداى تعالى را بر تسهيل امر شما و در تتمهء حديث محاسن است كه مراد از شكر معرفة ائمه عليهم السلام است يعنى و تا آنكه شما بشناسيد امام مفترض الطاعه را .
گويند كه در روايت آمده كه اعرابى از حضرت پرسيد كه يا رسول اللَّه پروردگار ما آيا با ما نزديك است تا با او راز گوئيم يا دور است تا او را بآواز بلند بخوانيم اين آيت آمد كه
وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي
و چون بپرسند از تو بندههاى من از حال من كه نزديكم يا دورم از ايشان پس در جواب بگو
فَإِنِّي قَرِيبٌ
پس بدرستى كه من نزديكم بايشان بحسب احاطهء علمى . و چون دعا و اجابت دعا لازم روزه است ، چنانچه در حديث وارد شده كه
« دعوة الصائم لا ترد »
يعنى دعاى روزه دار رد كرده نميشود بنا برين حق تعالى بعد از ذكر حكم روزه اين آيات را نازل گردانيد .
أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ
اجابت ميكنم دعاى دعا كننده را وقتى كه دعا كنند مرا باخلاص تمام و در آن دعا طلب چيزى كنند كه صلاح حال ايشان در آن باشد .
فى الحديث « من لم يجد الاجابة فقد اخل به شرط الدعاء »
و
فى نهج البلاغة المكرم قال عليه السّلام : « اذا كانت لك الى اللَّه سبحانه حاجة فابدأ به مسأله الصلاة على النبى صلى اللَّه عليه و آله ثم اسأل حاجتك ، فان اللَّه اكرم من ان يسأل حاجتين فيقضى احداهما و يمنع الأخرى »
يعنى هر گاه شما را حاجتى بسوى خداى تعالى باشد بايد كه اول صلوات بر پيغمبر و آل اطهار او را از حق تعالى بخواهيد و بعد از آن اظهار مطلب خود نمائيد زيرا كه سؤال در باب صلوات بيقين مستجاب ميگردد ، و خداى تعالى كريمتر از آنست كه دو حاجت از او بخواهيد يكى را قبول كند و ديگرى را ردّ نمايد ، پس آن مطلب ديگر نيز مقرون باجابت ميگردد ، و شطرى از كلام در سورهء مباركهء « مؤمن » خواهد آمد .
فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي
پس بايد كه ايشان نيز اجابت كنند مرا ، يعنى قبول اطاعات