امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه
«
وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ
، معناه : و مما علمناهم يبثّون »
يعنى مراد از رزق علم است ، و معنى آيه اينست كه از آن علمى كه ما تعليم ايشان كردهايم آن را منتشر ميسازند و تعليم ديگران ميكنند . بنا بر اين شرافت علم وجه تخصيص آن بذكر شده .
وَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ
و راه مينمايد آنان را كه تصديق ميكنند آنچه را كه فرو فرستاده شده بسوى تو ، يعنى تصديق به قرآن مينمايند
وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ
و تصديق مينمايند آنچه را كه نازل شده پيش از تو از براى انبياء ما تقدّم ، كه مراد از آن كتب سماويّه است از توراة و انجيل و زبور و صحف
وَ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ
و بدار آخرت و بوقوع قيامت و ثواب و عقاب آن علم يقينى دارند كه اصلا بتشكيك مشكك زائل نگردد . اگر مراد از غيب در «
يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ
» خصوص قيامت و احوال و اهوال آن باشد تكرار آن به اين آيت باعتبار تأكيد و اهتمام است بشأن ايمان بقيامت ، و اگر مراد از غيب عام باشد و مخصوص باشد بقائم آل محمد صلوات اللَّه عليه و آله پس اين آيت تأسيس خواهد بود نه تأكيد .
أُولئِكَ
آن متقيان و متصفان بصفات مذكوره
عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ
بر راه راستند از جانب پروردگار ايشان را زيرا كه ايشان را عقل داده و براى ايشان انبياء و اوصياء فرستاده و انزال كتب كرده
وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
و آن موصوفين بصفات مذكوره ايشانند اهل فلاح ، يعنى ايشانند كه فائزند به تمام مطالب خود در عقبى ، تكرار اسم اشاره اشارتست بر اينكه كلّ واحد از هدايت و فلاح ، كافيند در امتياز ايشان از غير . و جملهء «
أُولئِكَ عَلى هُدىً
» تا آخر ميتواند كه جملهء مستأنفه باشد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 6 تا 7 ]
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ ( 6 ) خَتَمَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ وَ عَلى سَمْعِهِمْ وَ عَلى أَبْصارِهِمْ غِشاوَةٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ ( 7 )
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا
بدرستى كه آنان كه پوشيدند نور ايمان را و بر فطرت اصليهء خود باقى نماندند
سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ
يكسانست بر ايشان خواه آنكه