اول - عتاب كرد
« أَ لَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ »
.
دوم - تلقين عذر بيان كرد كه
« إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ »
.
سيّم - از ايشان عفو كرد
« إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ »
.
چهارم - ملائكه و انبيا عليهم السّلام به استغفار ايشان دلالت فرمود « امّا ملائكة
« وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا »
امّا انبيا
« وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ »
.
پنجم - دل ايشان را قوى گردانيد
« إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ »
.
اشارهء ديگر - در اين آيه گويند برادران يوسف گفتند : اى يوسف چنان كه بودى ترا ستوديم كه
« يا أَيُّهَا الْعَزِيزُ »
و چنانچه بوديم خود را به تو نموديم كه
« مَسَّنا وَ أَهْلَنَا الضُّرُّ »
و آنچه داشتيم به حضرتت آورديم
« وَ جِئْنا بِبِضاعَةٍ مُزْجاةٍ »
و آنچه به آن محتاج بوديم به آن طلب كرديم
« فَأَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وَ تَصَدَّقْ عَلَيْنا »
و بدان منگر كه ما جانيانيم ، بكرم و احسان خود نگر و مجازات از حقّ تعالى طمع دار
« إِنَّ اللَّهَ يَجْزِي الْمُتَصَدِّقِينَ »
.
اى درويش حال ما بيچارگان نيز به جناب قدس تعالى جلّ شأنه همچنين است چنان كه حضرت او بود ، مر او را ثنا گفتيم
« هُوَ اللَّهُ الَّذِي لا إِلهَ إِلَّا هُوَ »
و چنان كه بوديم خود را بوى نموديم
« رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ »
و آنچه داشتيم حاضر آورديم « خلصوا عملا صالحا و آخر سيّئا » و بر آنچه محتاج بوديم طلبيديم
« فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا »
ايشان گفتند :
« فَأَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وَ تَصَدَّقْ عَلَيْنا »
ما گفتيم
« وَ تُبْ عَلَيْنا »
ايشان گفتند
« إِنَّ اللَّهَ يَجْزِي الْمُتَصَدِّقِينَ »
ما گفتيم
« إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ »
.