و از اين لطيفتر آنست كه در اين چهار باب محبّت از يك جانب است و محبّت بنده با حقّ تعالى از هر دو جانب
« يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ »
.
مثنوى مولوى قدّس سرّه
عاشقى گر زين سر و گر زان سر است * عاقبت ما را بدان شه رهبر است
ملّت عاشق ز ملّتها جداست * عشق اسطرلاب اسرار خدا است
هر چه گويم عشق را شرح و بيان * چون بعشق آيم خجل باشم از آن
گرچه تفسير زبان روشنگر است * ليك عشق بىزبان روشنتر است
چون قلم اندر نوشتن مىشتافت * چون بعشق آمد قلم بر خود شكافت
عقل در شرحش چو خر در گل به خفت * شرح عشق و عاشقى هم عشق گفت
آفتاب آمد دليل آفتاب * گر دليلت بايد از وى رو متاب
قوله تعالى
« إِنَّا لَنَراها فِي ضَلالٍ مُبِينٍ »
زنان مصر زليخا را در آن عشق و محبّتش ديدند مذمّتش نمودند ، و به ضلالتش نسبت كردند ، آرى خاصيت عشق آنست كه هر كه قدم در آن راه نهد او را به بىراهى و ضلالت منسوب دارند .
يعقوب در آتش عشق مىسوخت و فرزندانش به ضلالت ملامت مىكردند كه
« تَاللَّهِ إِنَّكَ لَفِي ضَلالِكَ الْقَدِيمِ »
.
زليخا در بوتهء مهر مىگداخت و زنان مىگفتند
« إِنَّا لَنَراها فِي ضَلالٍ مُبِينٍ »