به همان سه صفت كه يوسف موصوف بود آراسته است ، صورت نيكو دارد
« وَ صَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ »
در دنيا غريب است « كن فى الدّنيا كانّك غريب » بنده است
« قُلْ يا عِبادِيَ »
و اللّه تعالى لطيف است
« اللَّهُ لَطِيفٌ بِعِبادِهِ »
و رحيمست
« إِنَّهُ كانَ بِكُمْ رَحِيماً »
و نيز كريم است
« يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ ما غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ »
آنجا عزيز كه متّصف به آن سه صفت بود يوسف را كه موصوف به اين سه صفت بود گرامى داشت .
اگر حضرت جلال احديّت سبحانه و تعالى كه لطيف و كريم و رحيم حقيقى است بندهء خود را به مقتضاى
« وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ »
گرامى داشته از ذل رقيّت شيطان برهانيده بعزّ حرّيت
« إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ »
مشرف گرداند از كرم وى عجيب و غريب نباشد .