سورة القارعة
احدى عشرة آية مكية ابى بن كعب از حضرت رسالت صلى اللّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه هر كه اين سوره بخواند حق تعالى در روز قيامت ترازوى اعمال او را گرانبار سازد
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
الْقارِعَةُ
آن ساعت يا حالت كوبنده .
مَا الْقارِعَةُ
.
وَ ما أَدْراكَ
و چه چيز ترا دانا ساخت كه بدانى
مَا الْقارِعَةُ
چيست كوبنده مراد روز قيامتست .
يَوْمَ يَكُونُ النَّاسُ
در روز كه باشند مردمان از شدة رستخيز
كَالْفَراشِ الْمَبْثُوثِ
مانند پروانهاى پراكنده در كثرت و ذلت و ضعف و تطاير بدواعى از جميع جوانب .
وَ تَكُونُ الْجِبالُ
و گردد كوهها از هول آن روز
كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ
مانند پشم رنگين كه زده شده باشد به جهت تفرق اجزاى آن پس بيان تفصيل حال مردمان مىكند در آن روز بقوله .
فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ
پس اما هر كه گران باشد
مَوازِينُهُ
اعمال موزونه يا ترازوى اعمال پس در آن روز مقادير انواع حسنات او راجح باشد .
فَهُوَ فِي عِيشَةٍ
پس او در زندگانى باشد
راضِيَةٍ
پسنديده .
وَ أَمَّا مَنْ خَفَّتْ
و اما هر كه سبك باشد
مَوازِينُهُ
افعال وزن كردهء او يا ميزانهاى كردار او به آنكه حسنه در آن نباشد يا سيئات او راجح باشد .
فَأُمُّهُ هاوِيَةٌ
پس مأواى او در دركه هاويه است و آن دركه ايست زيرترين همه دركات دوزخ .
وَ ما أَدْراكَ
و چه چيز دانا گردانيد ترا
ما هِيَهْ
چيست هاويه .
نارٌ حامِيَةٌ
آتشى است كه گرمى و سوزش او بغاية رسيده مرويست كه عمق او بر وجهى است كه چون اهل دوزخ را در آن اندازند هفتاد خريف بقعر آن رسند و به صحت رسيده كه فرداى قيامت صحايف اعمالرا وزن خواهند كرد هر كدام راجح باشد حكم آن را باشد و اگر هر دو مساوى باشد حق تعالى بفضل خود نظر در سيئه نكند و صاحبش را ناجى سازد و ببهشتش درآورد .