ابو جهل از ايذاى محمد و از نهى او از عبادت
لَنَسْفَعاً بِالنَّاصِيَةِ
هر آينه بقهر و شدت بگيريم او را به موى پيشانى او و او را بعنف و تعدى بدوزخ كشيم .
ناصِيَةٍ كاذِبَةٍ خاطِئَةٍ
و بگيريم و بكشيم موى پيشانى كسى را كه دروغگو است و خطا كار يعنى ابو جهل و بخوارى تمام او را بدوزخ سوزان كشيم .
فَلْيَدْعُ نادِيَهُ
پس بايد كه بخواند اهل مجلس و عشيرهء خود را تا يارى او دهند .
سَنَدْعُ الزَّبانِيَةَ
زود باشد كه ما بخوانيم زبانهء دوزخ را كه ملائكه غلاظ و شداداند براى بردن او بدوزخ .
كَلَّا
بايد كه ابو جهل از اين قول باطل خود بازايستد كه نه چنان است كه او تصور مىكند
لا تُطِعْهُ
فرمان مبر او را بر ترك نماز يعنى بر مخالفت او ثابت قدم باش
وَ اسْجُدْ
و سجده كن خدايرا يعنى بر سجود خدا استمرار نما مراد آنست كه بر دوام نماز گذار
وَ اقْتَرِبْ
و نزديك شو بپروردگار خود بوسيلهء طاعت مراد قرب منزلتست و مكانة ابن مسعود از پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلّم نقل كرده كه وقتى بنده بپروردگار خود اقرب باشد كه در سجده باشد و اينسوره از عزايم اربعه است و باجماع علماء امر بطريق وجوبست هم بر قارى و هم بر سامع .
سورة القدر
خمس آية مكية ابى بن كعب از پيغمبر ( ص ) روايت كرده كه هر كه اينسوره بخواند همچنان باشد كه تمام ماه رمضان روزه داشته و ليلة القدر را دريافته و هر كه ده بار بخواند هزار گناه از ديوان او محو شود بدانكه حق تعالى چون ختم سورة العلق نمود بامر بسجود و تقرب بجانب او افتتاح اين سوره كرده بليلة القدر كه تقرب در آن بيشتر است از باقى ليالى و ساير ايام سال و فرمود
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
ثعلبى در تفسير خود از وهب بن منبه روايت كرده كه رسول ( ص ) اصحاب خود را خبر داد كه در بنى اسرائيل عابدى بود شمسون ( شمعون خ ا ) نام هزار سال سلاح پوشيده بود و در راه خدا جهاد ميكرد اصحاب متعجب شده گفتند ما با اين عمر كوتاه بچنين دولتى چگونه توانيم رسيد حق تعالى اين آيه فرستاد .
إِنَّا أَنْزَلْناهُ
بدرستيكه ما فرستاديم قرآن را از لوح محفوظ به دنيا
فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ
در شب قدر يعنى ابتداى نزول آن در شب قدر بود يا تمام قرآن در آنشب از لوح محفوظ به آسمان دنيا آمد و روح الامين در مدت بيست و سه سال آيه آيه