نرود الا بنمايند به او جاى او را در دوزخ بر تقدير آنكه كافر بوده باشد تا شكر را زياده كند و هيچ بنده در دوزخ نرود الا كه بنمايند به او جاى او را در بهشت و هر يكى بر مقدار حظ خود حسرة و پشيمانى خورند و بعد از ذكر تغابن بر سبيل اجمال بيان تفصيل آن مىكند
وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ يَعْمَلْ صالِحاً يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئاتِهِ
و هر كه بگرود به خدا و رسول و بكند كار شايسته بپوشاند خداى از وى بديها يعنى عفو نمايد آن را
وَ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ
و درآرد او را در بوستانهاى كه ميرود از زير قصور و اشجار آن جويها
خالِدِينَ فِيها أَبَداً
در حالتى كه جاويد ماندگان باشند در آن هميشه
ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
اين عفو گناه و درآوردن در بهشت نزهتگاه رستگارى بزرگست كه فوق آن متصور نباشد .
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا
و آنان كه نگرويدند بوحدانيت خداى و رسالة انبيا و تكذيب كردند آيتهاى ما را كه قرآنست و معجزات پيغمبر آخر الزمان
أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ خالِدِينَ فِيها
آن گروه شقاق آثار ياران دوزخاند در حالتى كه باقى ماندگانند در آن كه هرگز نميرند تا از آن عقوبة برهند
وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ
و بد جاى بازگشتنيست دوزخ بعد از آن در تسلى اصحاب مصايب ميفرمايد كه .
ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ
نرسد به هيچ كس مصيبتى از مصائب مگر بفرمان خداى و ارادهء او مانند بيمارى و سختى و قحطى و موت اهل و ولد و تلف مال و مانند آن و چون علم او به همه مصايب محيطست اگر خواهد آفريدگار آن را از آن سالم ميتواند داشت و چون اهل مصايب دانستند كه اين مصيبت و بليه مراد اللّه است بجان قبول آن ميكنند و هيچ مصيبتى نيست مگر كه او سبحانه عالمست به آن و به آن عوض ثواب خواهد داد
وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ
و هر كه بگرود خدا و رسول و اعتقاد كند كه آنچه از قبل او سبحانه به او ميرسد خير و صلاح او در آنست
يَهْدِ قَلْبَهُ
راه نمايد خداى دل او را يعنى ثابت گرداند دل او را بر ايمان تا در وقت مصايب تا بقول انا للّه و انا اليه راجعون قايل شود و رضا به قضا داده خود را تسليم او نمايد و در مصيبت صبر نمايد
وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
و خداى بر همه چيز داناست پس ميداند قلوبى را كه لطف او در او مؤثر است اعطاى لطف ميفرمايد و علم دارد و بقلوبى كه لطف او در او اثر ندارد