ملول خاطر گشت
حق تعالى سهت تسليه خاطر عاطر مبارك فرمود كه اى محمد چه دل در ايمان كافران بستهء و در غم ايشان فتادهء تا به حدى كه
لَعَلَّكَ
شايد كه تو
باخِعٌ نَفْسَكَ
هلاك كننده و كشندهء نفس خود را يعنى بيم آنست و نزديك به آن رسيده كه هلاك كنى نفس خود را برياضت
أَلَّا يَكُونُوا
به جهت آنكه نميشوند ايشان
مُؤْمِنِينَ
گرويدگان به قرآن
إِنْ نَشَأْ
اگر ما خواهيم
نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ
فرو فرستيم بر ايشان
مِنَ السَّماءِ آيَةً
از آسمان از آيات ملجئه و يا بليه از عذاب تا ايشانرا بالجاء و اكراه بايمان دارد
فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ
پس گردد گردنهاى ايشان
لَها
مر آن آيات را
خاضِعِينَ
فروتنان و انقياد كنندگان ابو حمزهء ثمالى روايت كند كه اين آيه آوازى باشد كه در نيمهء ماه رمضان از آسمان شنيده شود و بجهة آن همه خاضع و خاشع و منقاد شوند و در تفسير اهل البيت آمده كه آيهء منادى باشد در آخر الزمان كه از آسمان ندا كنند كه الا ان الحق مع على و شيعته بدانيد كه حق با عليست و شيعيان او و ابن عباس روايت كرده كه آيه در حق ما آمد و بنى اميه و بعد از آن گفت كه زود باشد كه دولت با بنى اميه باشد پس حق تعالى از ايشان بستاند و بما دهد و به جهت اين گردنهاى ايشان ذليل و خاضع گردد ما را
بعد از آن در صفة منكران قرآن ميفرمايد كه
وَ ما يَأْتِيهِمْ
و نمىآيد بديشان
مِنْ ذِكْرٍ
هيچ موعظه و پندى
مِنَ الرَّحْمنِ
از جانب خداى بخشنده
مُحْدَثٍ
كه نو فرستاده شده است يعنى هيچ آيه و سوره از قرآن مجيد فرو نيايد يكى بعد از ديگرى
إِلَّا كانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ
مگر كه باشند از آن روى گردانندگان و احتراز كنندگان بر آنچه هستند بر آن از شرك و طغيان و عصيان
فَقَدْ كَذَّبُوا
پس بدرستى كه تكذيب كردند قرآن را بعد از اعراض كردن ايشان از آن بر وجهى كه در استهزاى آن كوشيدند و به آن سخريه كردند
فَسَيَأْتِيهِمْ
پس زود باشد كه بيايد بديشان نزديك مرك يا بوقت بعث يا روز بدر
أَنْبؤُا ما كانُوا بِهِ
خبرهاى آنچه بودند كه به آن يستهزؤن استهزا ميكردند و باور نميداشتند از بعث و نشور و عقاب يعنى در آن وقت حقيقة اين امور موعوده بر ايشان ظاهر شود و بر صدق آن عارف گردند و آنهنگام حسرت و ندامت و پشيمانى ايشانرا نفع ندهد و نعم ما قيل
امروز بدان مصلحت خويش كه فردا * دانى و پشيمان شوى و سود ندارد
بعد از آن بر سبيل تذكير نعمت ميفرمايد كه
أَ وَ لَمْ يَرَوْا
آيا در نمينگرند مكذبان بعث و