چنين است
فَلا تَكُونَنَّ ظَهِيراً
پس مباش هم پشت و يارى دهنده
لِلْكافِرِينَ
مر ناگرويدگان را كه مدارا كنى و مداهنه نمائى بايشان و اجابت ملتمسات ايشان كنى در قول و فعل شنيع
وَ لا يَصُدُّنَّكَ
و بايد كه كافران بازندارند ترا
عَنْ آياتِ اللَّهِ
از خواندن آيتهاى خداى تعالى و عمل كردن به آن
بَعْدَ إِذْ أُنْزِلَتْ إِلَيْكَ
پس از آنكه فرود آمده است به تو
وَ ادْعُ إِلى رَبِّكَ
و بخوان بسوى عبادت بپرستش پروردگار خود و توحيد او
وَ لا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
و مباش از جمله شرك آرندگان بمساعدت ايشان و مساحله و مسامحه با ايشان ظاهر خطاب با حضرت است اما مراد امتند
وَ لا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ
و مخوان با خداى به حق خدايان ديگر را
لا إِلهَ إِلَّا هُوَ
نيست هيچ خداى سزاوار پرستش كردن و خواندن مگر او
كُلُّ شَيْءٍ هالِكٌ
همه چيزها فانى و نيست شوند
إِلَّا وَجْهَهُ
مگر ذات او سبحانه چه ماعداى او ممكنست و فى حد ذاته هالك و معدوم است و يا آنكه همهء عملها باطل است مگر عملى كه به جهت وجه اللّه و قربة الى اللّه باشد و تفسير ذات بوجه در كلام عرب بسيار است
لَهُ الْحُكْمُ
و مر او راست فرمان روائى و قضاياى نافذ در جميع مخلوقات چه اگر حكم عقلى است بتقدير اوست در عقول و اگر شرعيست بانزال وى است برسول
وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
و بسوى او بازگرديده شويد بمحشر يعنى براى مكافات حسنات و سيئات بازگرديده خواهيد شد و محققان گفتهاند كه چون موجود حقيقى نيست مگر حق تعالى پس ماسواى او فانى باشد از روى حقيقة و حكم فرمان مخصوص به اوست
سورة العنكبوت
تسع و ستون آية مكية ابى بن كعب از سيد عالم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه هر كه سورهء عنكبوت قرائت كند حق تعالى او را بعدد هر مؤمن و منافق كه بوده است و هست و خواهد بود ده حسنه كرامت فرمايد و ابو بصير از ابو عبد اللّه عليه السّلام نقل كرده كه آن حضرت مرا گفت كه هر كه سورهء عنكبوت و روم قرائت كند در شب بيست و سوم ماه رمضان المبارك به خدا سوگند كه او از اهل بهشت باشد و كلمهء استثناء نميگويم يعنى قول انشاء اللّه بلكه از روى جزم اين حكم ميكنم و نميترسم كه حق تعالى در اين سوگند با من مؤاخذه نمايد و بدرستيكه اين هر دو سوره را از نزد حق تعالى شان عظيم و مكانة جسيم است بدانكه حق تعالى ختم سورة القصص نمود بذكر وعد و وعيد و افتتاح