نيز از زاذان روايت كرده كه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود كه به حق خداى كه در زمين دانه شكافد و در رحم صورت نكارد كه اگر براى من بالشى بنهند و مرا بر آن نشانند حكم كنم در ميان اهل تورية بتورية و ميان اهل انجيل بانجيل و اهل زبور بزبور و اهل قرآن به قرآن و هيچ مردى نيست از قريش الا كه من ميدانم آيتى در شأن او نازلشده كه دلالت مىكند بر آنكه بهشتيست يا دوزخى مردى بر پاى خاست و گفت آيه تو كدام است فرمود كه
« أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ »
بينه رسول خدايست كه بر حجت روشن است از نزد خداى تعالى و شاهد منم كه از اويم و تابع ويم و نيز يعقوب بن جعفر بن سليمان كه از طريق اهل سنتست روايت مىكند از پدرش و پدرش از پدر خود على بن عبد اللّه و او از ابن عباس كه مراد از بيّنه رسول خدا است و مراد از شاهد منه على بن أبي طالب است و حافظ ابو نعيم اصفهانى نيز در حلية آورده كه مراد از يتلوه شاهد منه على بن أبي طالبست و بر لبيب فطن مخفى نيست كه آنكسيكه خداى تعالى او را شاهد پيغمبر خود گرداند و بمعاونت و مساعدت او مطالب رسالت و نبوت را اثبات نمايد او بمزيت فضيلت و بكمال شرف متصف است پس بر تست كه در مسالك انصاف اقدام خود را استوار دارى و اقتداء باهل بيت مصطفى نمائى و ديدهء دل را بمحبت شاه اوليا بگشائى و منصب امامت و سرير خلافت را به او احق و اولى دانى و او را پيشوا و امام و مولى و مقتداى خود خوانى زيرا كه ظواهر آيات قرآنى و اخبار نبوى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم دالست بدانكه خلافت به او الصق و امامت به او اليق است
« وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ »
بعد از آن در صفت تورية كه شاهد است بر حقيت قرآن و پيغمبر آخر الزمان ميفرمايد كه
وَ مِنْ قَبْلِهِ كِتابُ مُوسى
و پيش از قرآن يا پيغمبر كتاب موسى عليه السّلام يعنى تورية كه مصدق قرآن و سيد پيغمبرانست و بشارت دهندهء به آن
إِماماً
در حالتى كه آن تورية پيشوا بود مر اهل دين را
وَ رَحْمَةً
و سبب بخشايش و واسطه فيض الهى در دنيا و آخرت
أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ
آنگروه كه بر بيّنهاند از جانب خداى ميگروند به قرآن يا محمد
وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ مِنَ الْأَحْزابِ
و هر كه كافر شود به قرآن محمد از گروه يعنى اهل ملل متفرقه از يهود و نصارى و وثنى كه متفقند بر عداوت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم
فَالنَّارُ مَوْعِدُهُ
پس آتش دوزخ وعدهگاه اوست و لا محاله به دو رسد
فَلا تَكُ فِي مِرْيَةٍ مِنْهُ
پس مباش در گمان از اين موعد يا از قرآن خطاب بحضرتست و مراد امتاند
إِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ
بدرستيكه اين موعد يا قرآن وعدهء درست و راستست از نزد پروردگار تو