ما حكم فرما ميان ما و ميان گروه ما براستى يعنى ظاهر گردان امر ما را تا محق از مبطل متميز گردد
وَ أَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحِينَ
و تو بهترين حكم كنندگانى .
وَ قالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا
و گفتند گروهى از اشراف قبيله آنان كه كافر شدند به خدا
مِنْ قَوْمِهِ
از گروه شعيب
لَئِنِ اتَّبَعْتُمْ شُعَيْباً
اگر پيروى كنيد شعيب را در سلوك او و طريق او و دين خود را بگذاريد
إِنَّكُمْ إِذاً لَخاسِرُونَ
بدرستى كه باشيد آنهنگام زيانكاران و زيان زدگان كه دين قديم را گذاشته و بدين مجدد بگرويد القصه ايشان پند شعيب نشنيدند و از كفر و خيانت بازنگشتند .
فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ
پس فراگرفت ايشان را زلزله مراد صيحهء عظيمه جبرئيل است كه از هيبت و سطوت صداى آن زمين بلرزه در آمد و همه هلاك شدند
فَأَصْبَحُوا فِي دارِهِمْ جاثِمِينَ
پس گشتند در شهر و منزل خود بر وى در افتادگان و فرو مردگان يعنى بر زمين افتادند جسدهاى بيروح .
الَّذِينَ كَذَّبُوا شُعَيْباً كَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيهَا
آنان كه تكذيب كردند شعيب را گوئيا هرگز نبودهاند در آن شهر يعنى همه مستاصل شدند بر وجهى كه گوئيا در آن شهر هرگز اقامت نكردهاند
الَّذِينَ كَذَّبُوا شُعَيْباً
آنان كه بدروغ داشتند شعيب را
كانُوا هُمُ الْخاسِرِينَ
بودند ايشان زيانكاران در دنيا به هلاكت و در عقبى بعقوبت از ابن عباس روايت است كه عذاب قوم شعيب بر اينوجه بود كه حق تعالى درى از درهاى دوزخ بر ايشان بگشاد و شعبهء از حرارت آن بايشان رسيده نفسهاى ايشان نزديك بانقطاع رسيد هر چند كه در سردابها و جايهاى خنك ميرفتند فايده نميكرد و آخر ابرى بر ايشان فرستاد كه در آن باد خنك ميوزيد چون خنكى باد و سايه بديدند به آن جا شتافتند خرد و بزرگ پناه به آن آوردند و اين ابر تمام شهر ايشان را فرو گرفت پس آتشى از آن ابر ريزان شد و زمين در زير ايشان بجنبش در آمده في الحال بجاى خود بمردند .
فَتَوَلَّى عَنْهُمْ
پس بگرديد و اعراض كرد از ايشان شعيب
وَ قالَ
و گفت بر وجه تحسر بر هلاكت ايشان
يا قَوْمِ
اى گروه من
لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسالاتِ رَبِّي
بدرستيكه رسانيديم بشما پيغامهاى پروردگار خود را
وَ نَصَحْتُ لَكُمْ
و نصيحت كردم شما را از روى شفقت و مهربانى بعد از آن تسلى خود داد و از تحسر و تأسف اعراض كرد و گفت
فَكَيْفَ آسى عَلى قَوْمٍ كافِرِينَ
پس چگونه اندوه خورم و غمناك شوم بر هلاك گروهى كه كافر بودند و مرا تصديق نكردند و سزاوار اين عذاب بودند و گويند چون شعيب مقدمات عذاب را بديد عزم خروج كرد از آن و در وقت بيرون رفتن اين سخنان را با قوم خود گفت و حق تعالى بعد از بيان هلاك شدن مكذبان كفار قريش را تهديد ميفرمايد بقوله .