سورة يس مكيّة و هى ثلاث و ثمانون آية
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
سورهء يس مكّى است هشتاد و سه آيه است از انس روايت است كه پيغمبر خداى گفت : هر چيزى را دلى است و دل قرآن يس است هر كه اين سوره بخواند چنان باشد كه ده « 1 » بار ختم قرآن كرده باشد و حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم گفت : اين سوره را معمّه خوانند زيرا كه عامّ گرداند خير را بر خوانندهء آن ، و دافعه خوانند از آنكه دفع كند عذاب را ، و قاضيه خوانند براى آنكه حاجت خواننده به آن روا شود ، و هر كه اين سوره بخواند حقّ سبحانه و تعالى او را ثواب بيست حجّ كرامت فرمايد ، و هر كه اين سوره را بنويسد و بشويد و بخورد هر دردى و علّتى و بيمارئى كه در دل او بود برود و حضّرت عزّت جلّ و علا او را شفا بخشد ، و هر آن بيمارى كه اين سورهء عظيمة القدر در بالين وى بخوانند بعدد هر حرفى از حروف اين سوره فريشتهء فرود آيد و از پيش و پس او صف زنند و برو صلوات مىفرستند و جهت او از حقّ سبحانه و تعالى استغفار ميخواهند و بعد از فوت وى به غسل و نماز و دفن وى حاضر باشند ، و هر آن بيمار كه او در حال سكرات مرگ اين سوره بخواند ملك الموت روح او قبض نكند تا آنگاه كه رضوان از جهت او شربتى آورد از بهشت ، آن شربت باز خورد چون بميرد سيراب بود ، و چون زنده كنندش در روز قيامت سيراب بود ، و چون حسابش كنند سيراب بود ، و چون ببهشتش برند سيراب بود ، و هرگز تشنه نشود .
هامش
( 1 ) در نسخ موجوده « دوازده » و آن اشتباه است زيرا « دوازده » در روايت ابى بن كعب وارد است نه در روايت انس چنان كه ابو الفتوح ( ره ) در تفسير خود نقل كرده است ( ج 4 چاپ اول ، ص 399 ) .