دهد ايشان را مزد ايشان نيكوتر و بهتر از آنچه كرده باشند .
[ سوره الزمر ( 39 ) : آيات 36 تا 38 ]
أَ لَيْسَ اللَّهُ بِكافٍ عَبْدَهُ وَ يُخَوِّفُونَكَ بِالَّذِينَ مِنْ دُونِهِ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ ( 36 ) وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ مُضِلٍّ أَ لَيْسَ اللَّهُ بِعَزِيزٍ ذِي انْتِقامٍ ( 37 ) وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ قُلْ أَ فَرَأَيْتُمْ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرادَنِيَ اللَّهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كاشِفاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرادَنِي بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ ( 38 )
نه خداى تعالى كافى و بسنده است بندهء خود را محمّد ، چون خداى تعالى كافى وى باشد وى از همه چيزها ايمن باشد و نترسد
[ وَ يُخَوِّفُونَكَ ]
و ترا ميترسانند بآنانكه دون خداى تعالى انداز بتان ، ايشان گفتند : اى محمّد ما مىترسيم كه اين خدايان ما آفتى و رنجى به تو رسانند از آنكه در ايشان طعنه مىزنى و ايشان را بد ميگوئى آنگه گفت : هر كه خداى تعالى ويرا ضالّ گرداند يعنى خذلان كند و با خودش گذارد يا تسميه كند و نامش ضالّ نهد يا قهر « 1 » كند ويرا بر ضلالت و حكمتش ازين مانع باشد
[ فَما لَهُ مِنْ هادٍ ]
او را هيچ راه نمايندهء نباشد و هر كه او را هدايت كند بتوفيق ؛ او را مضّل و گمراه كنندهء نباشد اى « 2 » نه خداى تعالى عزيز است و غالب خداوند انتقام و كينه كشيدن آنگه گفت :
[ وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ ]
و اگر بپرسى ازين كافران كه آسمان و زمين كه آفريد ؟ - هر آينه گويند : خداى تعالى آفريد بگو ايشان را
[ أَ فَرَأَيْتُمْ ]
هيچ ديديد و مىبينيد آن را كه شما مىپرستيد بدون خداى تعالى اگر خداى تعالى به من ضررى رساند ايشان هيچ كشف توانند كرد و باز توانند داشت آن رنج و مشقّت را ؟ ! يا اگر مرا خواهد كه رحمتى به من رساند ايشان رحمت او را نگاه توانند داشت تا به من نرسد ؟ !
[ قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ ]
بگوى كه : خداى مرا بس است بر وى توكّل كنند توكّل كنندگان .
هامش
( 1 ) كذا در همهء نسخ .
( 2 ) كذا در همهء نسخ يعنى : « آيا » .