به آنكه او خاصّ ميگرداند خداى را بعبادت ، و از براى اينست كه ذكر معبود بر فعل عبادت مقدّم كرده است
[ قُلْ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي ]
بگو اى محمّد كه من مىترسم اگر در خداى خود عاصى شوم از عذاب روزى بزرگ آنگه ويرا فرمود كه بگوى :
من كه محمّدم عبادت خود مر خداى را خالص ميگردانم پس شما بپرستيد آنچه ميخواهيد از بتان بدون خداى تعالى ؛ صورت امر است و معنى تهديد است .
[ قُلْ إِنَّ الْخاسِرِينَ ]
بگوى كه زيان كاران آنانند كه نفس خود را زيان كردند و اهل خود را زيان كردند آنچه ايشان را بود از درجات بهشت و مجاورت ابرار از خويشتن فايت كردند خسرانى هويدا و زيان كارى روشن بحقيقت اينست كه : بهشت بگذاشتن و بدوزخ رسيدن
[ لَهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ ]
ايشان را بود در دوزخ سايه بانها از آتش از زبر ايشان و سايهبانهاى آتشين از زير ايشان كه آن سايهبان كسانى باشد كه در دركهء باشند كه از زير ايشان باشد اينست كه خداى تعالى بندگان خود را به اين مىترساند آنگه بر سبيل التفات گفت : اى بندگان از من حذر كنيد و از عذاب من بترسيد .
[ سوره الزمر ( 39 ) : آيات 17 تا 20 ]
وَ الَّذِينَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَنْ يَعْبُدُوها وَ أَنابُوا إِلَى اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرى فَبَشِّرْ عِبادِ ( 17 ) الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولئِكَ الَّذِينَ هَداهُمُ اللَّهُ وَ أُولئِكَ هُمْ أُولُوا الْأَلْبابِ ( 18 ) أَ فَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذابِ أَ فَأَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِي النَّارِ ( 19 ) لكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِنْ فَوْقِها غُرَفٌ مَبْنِيَّةٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ وَعْدَ اللَّهِ لا يُخْلِفُ اللَّهُ الْمِيعادَ ( 20 )
و آنان كه از پرستيدن طاغوت اجتناب كردند و با خداى رجوع كردند و خاصّ او را پرستيدند ايشان راست بشارت و خرّمى و خوشدلى ، هر چه آن را پرستند بدون خداى تعالى آن را طاغوت خوانند پس اى محمّد بشارت ده بندگان مرا آنان كه گفتار و سخن بشنوند و نيكوتر را از نيكو تميز كنند و آنچه قوىتر و متينتر باشد آن را اختيار كنند و متابعت آن كنند ، ايشانند كه خداى تعالى هدايت كرد ايشان را و لطف فرمود و ايشانند كه خداوندان خرداند ابن زيد گفت : اين دو آيت در حقّ سه كس آمد كه در جاهليّت لا إله الّا اللّه گفتندى زيد بن عمرو بن نفيل ، و سلمان فارسى ، و أبو ذر غفارى آنگه گفت :