و آنگاه كه وى را از چاه برآوردند وى را بغلامى به چند درم ناسره « 1 » فروختيد و چون صاع در بار برادرش بنيامين يافتند زبان دراز كرديد و او و مرا دشنام داديد و گفتيد :
اى بنى راحيل ما را از شما چند محنت خواهد بودن ؟ - عبد اللّه عبّاس گفت چون يوسف اين سخن بگفت برقع از روى برگرفت ايشان درو نگريدند وى را بشناختند بعضى ديگر گفتند كه : چون يوسف بخنديدى از برق دندانهاى وى نورى پيدا شدى اين بگفت و باز خنديد ؛ وى را بدان بشناختند و گفتند كه : يوسف بر سر علامتى داشت كه آن علامت آباء و أجداد او را بودى وى تاج از سر برداشت در نگريدند آن علامت بديدند وى را گفتند :
[ إِنَّكَ لَأَنْتَ يُوسُفُ ]
تو يوسفى ؟ - گفت : آرى من يوسفم و اين برادر منست ابن يامين
[ قَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْنا ]
خداى تعالى بر ما منّت نهاد به آنكه جمع كرد ميان ما از آن پس كه شما تفريق كرديد
[ إِنَّهُ مَنْ يَتَّقِ وَ يَصْبِرْ ]
بدرستى كه هر كه او متّقى باشد و بپرهيزد از معاصى و واجبات بگزارد و از محارم صبر كند او از جملهء نيكو - كاران باشد و خداى تعالى مزد نيكوكاران ضايع نكند .
[ سوره يوسف ( 12 ) : آيات 91 تا 93 ]
قالُوا تَاللَّهِ لَقَدْ آثَرَكَ اللَّهُ عَلَيْنا وَ إِنْ كُنَّا لَخاطِئِينَ ( 91 ) قالَ لا تَثْرِيبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ يَغْفِرُ اللَّهُ لَكُمْ وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ( 92 ) اذْهَبُوا بِقَمِيصِي هذا فَأَلْقُوهُ عَلى وَجْهِ أَبِي يَأْتِ بَصِيراً وَ أْتُونِي بِأَهْلِكُمْ أَجْمَعِينَ ( 93 )
ايشان چون آن حال بديدند از دست در افتادند و گفتند : بخداى كه خداى تعالى ترا بر ما برگزيد بأنواع خصال خير از عقل و علم و فضل و حلم و حسن و جمال و ملك و حكم و تقوى و زهد و ما مخطى و گناهكار بوديم لا جرم خداى تعالى ترا بر ما برگزيد و عزيز گردانيد و ما را ذليل و خوار كرد ، يوسف عليه السلام حلم خود را كار بست از سر توبيخ و سرزنش
هامش
( 1 ) - در برهان قاطع گفته : « سره بفتح اوّل و ثانى زر تمام عيار رايج باشد و آن نقيض قلب است كه ناسره گويند » ابو نصر فراهى در نصاب الصبيان از « سره » بلفظ « جيّد » ( بر وزن سيّد ) تعبير كرده و از « ناسره » بلفظ « زيّف » ( بر وزن نيّف ) عبارت آورده و صاحب منتهى الارب گفته : « درهم زيف ( بر وزن فلس ) درم ناسره و هى رديّة و درهم زائف ايضا درم ناسره » در هر صورت اشاره بآيهء« وَ شَرَوْهُ بِثَمَنٍ بَخْسٍ »است كه گذشت .