ايشان خبر داد و گفت كه : كدام قوم باشند كه از تو دستورى نخواهند و كدام باشند كه دستورى خواهند چنان كه گفت :
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 44 تا 48 ]
لا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ أَنْ يُجاهِدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ ( 44 ) إِنَّما يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ ارْتابَتْ قُلُوبُهُمْ فَهُمْ فِي رَيْبِهِمْ يَتَرَدَّدُونَ ( 45 ) وَ لَوْ أَرادُوا الْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَ لكِنْ كَرِهَ اللَّهُ انْبِعاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَ قِيلَ اقْعُدُوا مَعَ الْقاعِدِينَ ( 46 ) لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ ما زادُوكُمْ إِلاَّ خَبالاً وَ لَأَوْضَعُوا خِلالَكُمْ يَبْغُونَكُمُ الْفِتْنَةَ وَ فِيكُمْ سَمَّاعُونَ لَهُمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ ( 47 ) لَقَدِ ابْتَغَوُا الْفِتْنَةَ مِنْ قَبْلُ وَ قَلَّبُوا لَكَ الْأُمُورَ حَتَّى جاءَ الْحَقُّ وَ ظَهَرَ أَمْرُ اللَّهِ وَ هُمْ كارِهُونَ ( 48 )
گفت : دستورى نخواهند آنان كه بقيامت و خداى ايمان دارند در آنكه جهاد كنند بمالهاى خويش و جانهاى خويش چون بينند كه تو جهاد كنى يا ساز رفتن كنى بجنگ دشمنان و ايشان دانند كه جهاد كردن بر ايشان واجب است ايشان را بدستورى خواستن چه حاجت باشد پس اگر دستورى خواستن در آمدن نه كار مؤمنان باشد دستورى خواستن در ناآمدن چگونه كار مؤمنان باشد ؟ ! آنگه گفت كه : اين اشراط و اعلام براى تو مىبايد تا ايشان را بشناسى و الّا من خود عالمم باحوال ايشان بر جمله و تفصيل و نهان و آشكارا و نيك و بد و خداى تعالى عالم است بمتّقيان و پرهيزگاران كه كيست كه تقوى دارد و كيست كه ندارد ؟ آنگه گفت : دستورى درين معنى آنان خواهند كه بخداى و قيامت ايمان ندارند و دل ايشان شاكّ و مرتاب باشد و ايشان در شكّ و عمياء متردّد و متحيّر باشند نه كفر صرف نه ايمان بيقين چون كافر درويش نه دنيا و نه دين « 1 » مذبذبين بين ذلك لا الى هؤلاء و لا الى هؤلاء ، آنگه حق تعالى گفت كه : اين منافقان اگر خواستندى كه بيرون آيند و بر عزم بيرون آمدن بودندى
هامش
( 1 ) به نظر ميرسد كه بيتى باشد ليكن مصراع اول در نتيجهء سهو و اشتباه ناموزون شده .