نبود و ديگر آنكه خوف ابو بكر را بود نه رسول را صلّى اللّه عليه و آله پس او بسكينه محتاجتر باشد و آنان كه گفتند كه : مراد رسول است از بهر آنكه جملهء ضماير برسول صلّى اللّه عليه و آله راجع است از اوّل آيت تا آخر پس بايد كه اين نيز هم با وى راجع باشد و در مثل اين آيت تصريح كرده است بسكينهء رسول صلّى اللّه عليه و آله فى قوله : فأنزل اللّه سكينته على رسوله ، و سكينه ايمنى باشد از دشمن و آنكه بيقين داند كه : دشمن بوى نرسد اين جز پيغمبر نبود .
[ وَ أَنْزَلَ جُنُوداً ]
و روز بدر لشكر فرستاد براى نصرت و يارى شما كه شما آن لشكر را نميديديد و آن لشكر فرشتگان بودند .
[ وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ ]
و كلمهء آنان را كه فروتر بودند يعنى كافر بودند فروتر آورد و كلمهء خداست كه بلندتر است و مراد به كلمه كلمهء دعوت است ، و شأن و كار ايشان فرو نهاديم و ايشان را مغلوب گردانيديم و كلمهء خداى يعنى دين او و شريعت رسول او هميشه بلند بوده است .
ابن عباس گفت : كلمهء كفّار شرك است و كفر ، و كلمهء خداى ايمان است و گفتن لا إله الّا اللّه و محمّد رسول اللّه ، و خداى تعالى عزيز است او را بنصرت كس احتياج نبود ، و رسول صلّى اللّه عليه و آله را نه از سر عجز بغار فرستاد بلكه از جهت حكمت و مصلحت .
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 41 تا 43 ]
انْفِرُوا خِفافاً وَ ثِقالاً وَ جاهِدُوا بِأَمْوالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 41 ) لَوْ كانَ عَرَضاً قَرِيباً وَ سَفَراً قاصِداً لاتَّبَعُوكَ وَ لكِنْ بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُ وَ سَيَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَوِ اسْتَطَعْنا لَخَرَجْنا مَعَكُمْ يُهْلِكُونَ أَنْفُسَهُمْ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ ( 42 ) عَفَا اللَّهُ عَنْكَ لِمَ أَذِنْتَ لَهُمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ تَعْلَمَ الْكاذِبِينَ ( 43 )
ابو الضحى گفت : اوّل آيت از سورهء برائت كه فرود آمد اين بود كه
[ انْفِرُوا خِفافاً وَ ثِقالًا ]
چون رسول صلّى اللّه عليه و آله صحابه را استنفار كرد بجهاد گفت كه : بجهاد رويد ، هر يكى به چيزى بهانه و تعلّل آوردند خداى تعالى فرمود كه : بهانه مياريد و بجهاد رويد اگر سبكباريد و اگر گران بار ، اگر درويشيد و اگر توانگر ، اگر مشغول اشغاليد و اگر