ديگرى فرمان يافت در جامهء او دو دينار يافتند گفت : كيّتان اين دو دينار دو داغ است « 1 » مر او را ، اين همه وعيد كسانى راست كه مال جمع كنند و از آن حقوق خداى اخراج نكنند و چون جمع كرده باشند و حقوق خداى تعالى ادا كرده ؛ ايشان را عقابى نبود ، امّا حساب آن جمله باز مىبايد دادن چون بر وجه حلال جمع كرده باشند و پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله گفت : من أدّى زكات ماله فقد أدّى الحقّ الّذى عليه فى ذلك و من زاد فهو خير له ، هر كه زكات مال بدهد آن حق كه در ذمّهء او باشد ادا كرده باشد و آنكس كه بيفزايد بزكوة او را بهتر باشد .
عبد اللّه عمر را از اين آيت پرسيدند گفت : هر كه زر و سيم گنج نهد و زكات ندهد واى برو ، و هر كه زكات بدهد برو باكى نيست ، آنگه گفت : من باك ندارم از آنكه مرا به وزن كوه احد زر باشد و من عدد آن دانم و زكات آن بدهم و در طاعت خداى تعالى صرف كنم .
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 35 ]
يَوْمَ يُحْمى عَلَيْها فِي نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ ( 35 )
. ميگويد كه : بشارت باد ايشان را به عذاب دردناك در روزى كه اين زرها و سيمهاى ايشان بتابند در آتش دوزخ و آتش را بر زور « 2 » مالهاى ايشان و گنجهاى ايشان از زر و سيم گرم گردانند تا آن جمله چون آتش گردد پس به آن پيشانيهاى ايشان و پشتها و پهلوهاى ايشان را داغ كنند عبد اللّه مسعود را از اين آيت پرسيدند گفت : و اللّه كه دينارها و درمها كه بدان داغ كنند هيچ بر جاى يكديگر ننهند و ليكن خداى تعالى پوستهاى ايشان را فراخ كند تا هر درمى و دينارى را داغگاهى باشد ، و تخصيص پيشانى و پشت و پهلو از براى آن كرد كه چون اوّل كه سائل را ببيند گره بر پيشانى زنند آنگه پهلو ازو
هامش
( 1 ) در بعضى نسخ « كيتان » در اينجا و « كية » كه در سطر آخر صفحهء گذشته به نظر ميرسد نيست .
( 2 ) « زور » بر وزن و معنى « زبر » است گويا اشاره به آنست كه در تفسير ابو الفتوح آمده ( ج 2 چاپ اول ص 583 ؛ س 22 ) : « و براى آن گفت[ عَلَيْها ]و [ فيها ] نگفت كه در زير آتش كنند و آتش بر سر آن كنند » .