[ سوره هود ( 11 ) : آيات 15 تا 16 ]
مَنْ كانَ يُرِيدُ الْحَياةَ الدُّنْيا وَ زِينَتَها نُوَفِّ إِلَيْهِمْ أَعْمالَهُمْ فِيها وَ هُمْ فِيها لا يُبْخَسُونَ ( 15 ) أُولئِكَ الَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ إِلاَّ النَّارُ وَ حَبِطَ ما صَنَعُوا فِيها وَ باطِلٌ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 16 )
هر كه همّت وى و رأى وى مصروف باشد به كار دنيا ؛ زندگانى دنيا طلب كند و زينت دنيا خواهد ما دنيا را ازو دريغ نداريم و دنيا به او دهيم و او به دنيا مشغول شود براى قيامت و زاد آن عمل نكند فرداى قيامت او را ثواب و جزائى نبود جز آنكه در دنيا بوى رسيده باشد و اگر وقتى كارى كند كه صورت وى خير و حسنه باشد هم در دنيا جزاى اعمال وى به تمام بوى دهيم تا فردا او را بر ما هيچ حقّى نباشد و مؤمن چنين نباشد براى آنكه حسنات او را يكى بده و يكى را بهفصد پاداشت دهيم تا اندكى از آن در دنيا بوى رسد و باقى ذخيرهء قيامت وى باشد بيان اين قول رسولست صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه من احسن فقد وقع اجره على اللّه فى عاجل الدّنيا و آجل الآخره « 1 » تا مراد به اين آيه كيست « 2 » بعضى گفتند : كافرانند براى آنكه مؤمن طالب دنيا و طالب آخرت باشد و طلب آخرت غالب باشد بيانش
« أُولئِكَ الَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ إِلَّا النَّارُ »
؟ - مجاهد گفت اصحاب ريااند ماتع الاصبحى « 3 » گفت : در مدينه شدم مردى را ديدم خلقى بسيار بر او
هامش
( 1 ) در تفسير ابو الفتوح ( ره ) آن را چنين ترجمه كرده . « گفت هر كه نكوئى كند مزد او بر خداى واقع شد در عاجل دنيا و آجل آخرت »
( 2 ) نص عبارت ابو الفتوح اين است : « مفسران و اهل علم خلاف كردند در اينكه مراد بآيت كيست ؟ »
( 3 ) فيروزآبادى در قاموس گفته « و شقى كسمى بن ماتع محدث » و زبيدى در تاج العروس در شرح اين كلام گفته « هو الاصبحى روى عن أبى هريرة و عبد اللّه بن عمرو و عنه ابنه حسين و عقبة بن مسلم و ربيعة بن سيف مات سنة 105 و ابنه شمامة بن شفى محدث ايضا » و نيز در قاموس در مادهء « م ت ع » گفته « و ماتع و الدكعب الحبر » و قال الزبيدى فى التاج ماتع هذا بلا لام » در منتهى الارب گفته ، « مانع نام و الدكعب حبر است » خزرجى در خلاصهء تذهيب الكمال در فصل التفاريق از حرف فاء گفته : « شفى بفاء