گردان بما لا عين رأت و لا أذن سمعت و لا خطر على قلب بشر .
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 113 تا 114 ]
ما كانَ لِلنَّبِيِّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَ لَوْ كانُوا أُولِي قُرْبى مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحِيمِ ( 113 ) وَ ما كانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهِيمَ لِأَبِيهِ إِلاَّ عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ ( 114 )
مفسّران گفتند كه : چون ابو طالب را وفات نزديك رسيد رسول صلّى اللّه عليه و آله ببالين او آمد و گفت : يا عمّ إنّك اعظم النّاس علىّ حقا ، اى عمّ در جملهء عالم آن حقّ كه ترا بر منست هيچكس را نيست و آن دوستى تو كه در دل منست كس را نيست و حقّ تو بر من از حقّ پدرم بيشتر است مرا بكلمهء يارى ده يعنى كلمهء شهادت ابو جهل و عبد اللّه اميه حاضر بودند گفتند : ترغب عن ملّة عبد المطّلب و بروايتى ديگر عن ملّة ابراهيم ؟ - گفت :
أنا على دين عبد المطلب گفتند كه : نه ما هميشه از تو شنيديم كه گفتى كه : من بر ملّت ابراهيمم ؟ - گفت : امروز نيز همين مىگويم : من بر ملّت ابراهيمم ، رسول صلّى اللّه عليه و آله گفت : لا جرم براى تو استغفار كنم ، رسول صلّى اللّه عليه و آله استغفار مىكرد اين آيت آمد ، و اين روايت باطل است از آنجا كه باتّفاق اين سوره به آخر عمر رسول صلّى اللّه عليه و آله آمد و ابو طالب در ابتداى اسلام فرمان يافته بود ، ديگر اگر اين درست باشد دليل ايمان ابو طالب كند نه دليل كفرش براى آنكه گفت : من بر دين عبد المطلب ام و عبد المطلب بنزديك ما مؤمن بوده است ، و در اخبار ما و مخالفان آنست كه او مسلمان بوده است نه در حديث ابرهه صباح است كه چون عبد المطلب بنزديك وى رفت براى شفاعت اشتران خويش گفت : اى ملك بفرماى تا اشتران من باز دهند او گفت : من پنداشتم كه : تو عقلى دارى من با لشكرى گران و پيلان روان آمدم تا خانهء كعبه كه شرف تو قديما و حديثا از آنست خراب كنم تو در اشترى چند گرگين سخن ميگوئى ؟ - گفت : مرا با اشتر خود كار است و خانه را خداوندى هست نگه دارنده إنّ للبيت ربّا يحفظه ، اين حديث مؤمن موحّد است نه حديث مشرك ملحد ، ديگر آنكه گفت كه : من بر ملّت ابراهيمم ، آنكس كه بر ملّت ابراهيم باشد چگونه كافر باشد رسول صلّى اللّه عليه و آله را ؟ مىفرمايد :
« وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ »