ابو لبانه گفت : آن سراى كه درو اين گناه كردم بجايگاه رها كنم ، و آن مال كه بدوستى آن ترا رها كردم از آن بدر آيم ، رسول خداى گفت : جملهء مال نه و ليكن يك ثلث ، خداى تعالى ذكر وى كرد و آن جماعت كه مثل اين كردند ؛ و گفت : از جملهء آنها كه باز پس استادند و بغزات تبوك نيامدند آنانند كه اعتراف آوردند بگناهان خود و كردار نيكو را بكردار بد خود بياميختند شايد كه خداى تعالى توبهء ايشان قبول كند و او آمرزندهء گناه تائبان است و بخشاينده و مهربان است بر بندگان خود و اين از خداى تعالى واجب بود براى آن لفظ
[ عَسَى ]
آورد تا مكلّف قطع نكند و متردّد باشد ميان خوف و رجا .
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 103 تا 106 ]
خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكِّيهِمْ بِها وَ صَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 103 ) أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَأْخُذُ الصَّدَقاتِ وَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 104 ) وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ سَتُرَدُّونَ إِلى عالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ( 105 ) وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ ( 106 )
اى محمّد از مالهاى ايشان صدقه بستان يعنى زكات و بعضى گفتهاند كه : اين مانند كفّارت ايشان است و آنست كه : ايشان گفتند از جملهء مالهاى خود بيرون آمديم ، خداى تعالى گفت كه : همهء اين مال ايشان بر مدار ، بعضى از مالهاى ايشان بر وجه صدقه بستان تا ايشان را به آن پاك و پاكيزه گردانى ؛ تنهاى ايشان را از چرك گناه و مالهاى ايشان را از مظالم و زيادت گردانى ببركات خود ، و منزلت ايشان را از منازل منافقان رفيع گردانى و دعا كن ايشان را و از خداى تعالى در حقّ ايشان رأفت و رحمت خواه كه دعاى تو ايشان را سكونى و اطمينانى باشد و دلهاى ايشان آراميده شود به آنكه خداى تعالى از ايشان قبول كرد گفتند كه : اين صلاة آنست كه : چون والى مالى بستاند بگويد « آجرك اللّه فيما أعطيت و بارك لك فيما أبقيت » ، عبد اللّه بن ابى گفت : چون كسى صدقه پيش رسول صلّى اللّه عليه و آله آوردى گفتى : [ اللّهمّ صلّ على آل فلان ] ، روزى پدرم صدقه