تَقُولَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِي إِسْرائِيلَ وَ لَمْ تَرْقُبْ قَوْلِي »
، موسى عليه السّلام چون برائت ساحت هارون از تقصير بدانست گفت : بار خدايا بيامرز مرا و برادر مرا و ما را در رحمت و مغفرت خود داخل كن و بر ما رحمت كن و توئى آن خدائى كه رحمت كنندهترين رحيمانى ، و اين دعا كردن براى گناهى نبود بلكه انقطاع بود با خداى تعالى و خضوع و خشوع ؛ تا بدان تحصيل ثواب و رفع درجات كند ، و ذكر برادر براى آن كرد تا بدانند آنچه با هارون كرد از گرفتن سرش و به خود كشيدن نه بر وجه استخفاف و غضب بود كه آن كس كه با كسى چنين معامله كند عقيب آن او را چنان دعا نكند .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 152 تا 154 ]
إِنَّ الَّذِينَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ ذِلَّةٌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُفْتَرِينَ ( 152 ) وَ الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ ثُمَّ تابُوا مِنْ بَعْدِها وَ آمَنُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحِيمٌ ( 153 ) وَ لَمَّا سَكَتَ عَنْ مُوسَى الْغَضَبُ أَخَذَ الْأَلْواحَ وَ فِي نُسْخَتِها هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلَّذِينَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُونَ ( 154 )
آنان كه گوساله را معبود خود گرفتند و گوساله پرستيدند زود باشد كه برسد بايشان و فرا گيرد ايشان را غضبى و خشمى و عذابى و مذلّتى و خوارئى در زندگانى دنيا ، و آن خشم كه بايشان رسيد از خداى ايشان در دنيا آن بود كه ايشان را فرمودند كه شمشير در يكديگر نهند و يكديگر را بتيغ بيدريغ بكشند تا توبهء ايشان قبول باشد و [ ذلّت ] آن بود كه از سراى خود بيرون شدند و شهر خود بگذاشتند و غربت ذلّت باشد و اين مقصور نيست بر ايشان بلكه هر كه دروغ گويد بر خداى همين جزا يابد از غضب و مذلّت و اين جزاى هر دروغ زنى است تا روز قيامت . انس مالك گفت كه : هيچ مبتدع نباشد و الّا كه از بالاى سر خود مذلّت يابد . و گفتهاند كه : اين مذلّت كربت است كه بر ايشان نهادند آنگه گفت كه : همچنين جزا دهيم دروغ گويندگان را ، و هيچ دروغى عظيمتر از آن نبود كه سامرى گفت و اشارت بگوساله كرد كه :
« هذا إِلهُكُمْ وَ إِلهُ مُوسى »
آنگه گفت : آنكسانى كه ايشان بدى كردند و بخداى تعالى كافر شدند و معاصى كردند پس آنگه توبه كردند و ايمان آوردند و از معاصى باز استادند ما در توبه بر ايشان