عالم همه دربند صفات اويند * در هستى خويش خلق مات اويند
آنها كه ز پردهء حيات اويند * موقوف صفت نيند كه ذات اويند
ص 60 - 59
تو تو و من من اين محال بود * تو من و من تو اين وصال بود
ص 10
پير كز جنبش ستاره بود * پير نبود كه شيرخواره بود
ص 53 ح ، 141
آه نيارم زدن . . . . * ترسم از ان يك نفس مهر تو بيرون شود
ص 71 ح ، 159
احوال ستم بر ستم از من پرسيد * احوال شب و صبحدم از من پرسيد
هر فتوى مشكل كه درين راه افتد * من مفتى آن ملّتم از من پرسيد
ص 28
دل آن به كز در مردى درآيد * مراد آن به كه از مردى برآيد
ص 52
يك چشمه آب از درون خانه * به زان جويى كه از برون مىآيد
ص 88 ، ح ، 169
بگذار كه تا سرش به ديوار آيد * سر بشكند و جامه و تن آلايد