پيرامون شهوت خوددارى كردند ، و اين به سبب عقوبت و پندهايى بود كه در قرآن مىخواندند .
آنها پروردگار خود را به سبب آنچه روزى ايشان ساخته - و شايسته سپاسگزارى هم هست - سپاس مىگزارند ، و خود را در زيادهروىها مىنكوهند ، و آنها اهل نكوهش هستند ، و به خوبى مىدانند كه خداوند تبارك و تعالى شكيباست و دانا ، و خشمش دامنگير كسى است كه ، خشنودى او را نمىپذيرد و بخشش خود را از كسى كه آن را نمىپذيرد ، دريغ مىورزد ، و كسى را كه پذيراى هدايت او نيست گمراه مىكند . او سپس به گناهكاران امكان توبه مىدهد و گناهان آنان را به حسنه تبديل مىسازد . او در كتاب خود بندگانش را با آواز بلند ، بدين كار فراخوانده است ، و اين دعوت گسسته نگردد و دعاى خود را از بندگانش دريغ نكند .
خداوند لعنت مىكند كسانى را كه آنچه را او فرستاده نهان مىسازند . خداوند بر خود رحمت و مهربانى را فرض كرده است ، و رحمتش بر خشمش پيشى گرفته ، و به درستى و عدالت تمام مىشود . خداوند با بندگان خود به خشم آغاز نكند ، پيش از آنكه او را به خشم آورند ، و اين حقيقت از علم اليقين و علم پرهيزكارى است .
خداوند از هر امّتى كه كتاب او را به دور افكنند ، علم كتاب را باز مىستاند ، و وقتى از او روى برتابند ، دشمن خود را بر ايشان حكم فرما مىگرداند .
يك گونه دور انداختن قرآن چنين است كه حروف و كلماتش را بخوانند و بدانند و رواج دهند و حدود و مقرراتش را تحريف كنند ، و آن را روايت بكنند امّا رعايت نكنند . نادانها را حفظ روايت خوش است ، و دانشمندان را ترك رعايت ناخوش و اندوهبار . و يك گونه دور انداختن قرآن چنين است كه آن را تحت اختيار و سرپرستى كسى قرار دهد كه او را نمىشناسند ، و اين سرپرستان آنها را به هواپرستى كشانند و به هلاكت رسانند و رشتههاى ديندارى را دگرگون سازند و سپس رياست و جلودارى دين را ، موروثى مىكنند تا آن را به بيخردان و كودكان واگذارند . پس اين امّت اسلامى پيروى از امر و فرمان مردم مىكنند پس از آنكه خداوند بديشان دستور داد ، و آنها
بهشت كافى (ترجمه روضه كافى) (فارسى) — صفحة 85
مساهمون: آژير
ص٨٥