فرض كرده و آنها را در برابر همديگر رو در رو قرار داده و برخى ، بعضى را واجب گرداند و برخى لازم نيايد جزء در برابر بعضى ديگر .
بزرگترين اين حقوق واجب خداوند تبارك و تعالى ، حقّ والى و زمامدار است بر رعيت ، و حقّ رعيت است بر والى ، و اين چيزى است كه خداى عزّ و جلّ براى نفع دو طرف آن را مقرّر ساخته و آن را مايهء نظام الفت آنان ، و وسيلهء عزّت دينشان و پايدارى سنّتهاى حق در ميان آنها قرار داده . پس رعيت صلاح نيابد مگر به صلاح يافتن واليان و زمامداران ، و واليان نيز صلاح نيابند جز با راستى و درستى رعيت ، پس هر گاه رعيت ، حقّ والى را به جا آورد و والى حقّ رعيت را پرداخت حقّ در ميان ايشان استوار گردد ، و روشهاى ديانت ميان آنها برپا شود ، و نشانههاى عدل و داد و سنّتها و روشهاى عدالت جارى شود و در نتيجه ، روزگار بهبود يابد و زندگى خوش گردد و اميد به بقا و پايندگى آن دولت باشد و آز دشمنان به نوميدى بدل گردد ، در حالى كه اگر رعيت بر والى و زمامدار خود چيرگى يابد و والى بر رعيت ستم ورزد ، در اين هنگام اختلاف كلمه پيدا شود و طمعهاى ناحق رخ بنمايد و تبهكارى در دين فزونى گيرد و عمل به مقرّرات كنار نهاده شود و احكام دين تعطيل مىشود و امراض روحى رو به فراوانى نهد ، و از تعطيل شدن حدود مهمّ ، و از باطل بزرگى كه در جامعه بنيان گرفته است هراسى به دل راه ندهند . و در اين هنگام است كه نيكان ذليل شوند و انسانهاى شرور ارجمندى يابند و شهرها به ويرانى كشيده شود و كيفرهاى خداوند عزّ و جلّ بر بندهها گران شود .
پس اى مردم ! بشتابيد و گرد آييد بر همكارى در فرمان بردن از خداوند عزّ و جلّ و پايدارى در عدالت و وفادارى به پيمان او . همهء حقوق او را عادلانه ادا كنيد ، زيرا بندگان خدا به چيزى محتاجتر نيستند از اينكه در اين مهمّ ، خيرخواه هم باشند و با هم به نيكى هميارى كنند ، و كسى نيست كه به هر اندازه هم در تحصيل خشنودى خدا آزمند باشد و در عمل زياد سعى و كوشش كند بتواند بحقيقت آنچه خدا از حق به اهلش عطا كرده برسد ، ولى از حقوق واجب خداى عزّ و جلّ بر بندگانش اين است كه به مقدار وسع خود براى او خيرخواهى كنند و براى برپا داشتن حق در ميان خود هميارى كنند . هيچ مردى نيست كه
بهشت كافى (ترجمه روضه كافى) (فارسى) — صفحة 404
مساهمون: آژير
ص٤٠٤