برد ، خداوند نيز با همان گمان با او رفتار كند ، و هر كه به روزى اندك خدا خشنود باشد خدا نيز عمل اندك او را بپذيرد ، و هر كس به روزى حلال اندك قانع باشد ، هزينهء او سبك است و خانوادهاش در نعمت باشند ، و خدا او را به درد دنيا و درمان آن بينا سازد و او را سالم از آن برون برد و به دار السّلام رساند .
سپس آن حضرت فرمود : اين قياما چه كرد ؟ [ او از واقفه است كه در امامت حضرت رضا عليه السّلام توقف كرد و مردى خبيث بود ] . او مىگويد : عرض كردم : به خدا او با ما برخورد مىكند و بر خوردش با ما خوب است . فرمود : چرا چنين نكند [ يعنى براى منافع خود چنين مىكند ] ، سپس اين آيه را تلاوت فرمود :
لا يَزالُ بُنْيانُهُمُ الَّذِي بَنَوْا رِيبَةً فِي قُلُوبِهِمْ إِلَّا أَنْ تَقَطَّعَ قُلُوبُهُمْ
. . . « 1 » ، آن گاه فرمود : مىدانى چرا اين قياما سرگردان شد ؟
عرض كردم : نه ، فرمود : سببش اين بود كه دنبال امام كاظم عليه السّلام بود و از سمت راست و چپ او آمد و آن حضرت قصد رفتن به مسجد پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را داشت . پس امام كاظم عليه السّلام به او رو كرد و فرمود : خدا تو را حيران كند چه مىخواهى ؟ سپس فرمود : به من بگو اگر حضرت موسى نزد گوساله پرستان برمىگشت و به او مىگفتند : اگر او را براى ما منصوب مىكردى از او پيروى مىكرديم و دنبالش مىرفتيم ، آنان درستتر گفته بودند يا آنان كه گفتند پيوسته اين گوساله را بپرستيم تا موسى نزد ما بازگردد ؟ او مىگويد : من گفتم : نه ، آن كس كه گفت : خوب بود او را براى ما منصوب مىكردى . فرمود : ابن قياما و هر كه با او هم عقيده بود از همين جا هلاك شدند . او مىگويد : سپس آن حضرت نام ابن سراج را [ كه او هم از واقفه بود ] به ميان آورد و فرمود : او به مرگ حضرت كاظم عليه السّلام اعتراف كرد ، زيرا هنگام مرگش وصيت كرد كه هر چه من بر جاى نهادم حتّى همين پيراهنى را كه پوشيدهام همه از ورثهء حضرت كاظم عليه السّلام است ، و نگفت از خود حضرت كاظم عليه السّلام است ، و اين اعترافى بود از جانب او ، ولى چه سود از اين سخن و آنچه پيشتر گفته بود ، و سپس آن حضرت عليه السّلام از سخن گفتن خوددارى كرد .
هامش
( 1 ) « پيوسته بنيانى را كه ساختهاند مايهء اضطراب دلهاى ايشان است تا وقتى كه دلهاشان پاره پاره شود » ( سورهء توبه / آيهء 110 ) .