يك حديث از حضرت مسيح عليه السّلام
داستان واقفيه و ابن قياما
[ 546 ] احمد بن عمر مىگويد : من و حسين بن ثوير بن ابى فاخته خدمت امام رضا عليه السّلام شرفياب شديم . من به آن حضرت عليه السّلام عرض كردم : ما در وسعت رزق و خوشى و خرّمى بوديم و اينك وضع دگرگون شده است ، تو از خداوند عزّ و جلّ بخواه كه آن وضع را به ما بازگرداند . امام عليه السّلام فرمود : چه مىخواهيد ؟ مىخواهيد سلطان باشيد ؟ آيا خوش دارى كه همچون طاهر و هرثمه باشى و در برابر ، دين و اعتقادات بر خلاف آنچه اكنون دارى باشد ؟ عرض كردم : به خدا نه ، من خوش ندارم دنيا را آكنده از سيم و زر داشته باشم امّا اعتقادم بر خلاف آنچه اكنون دارم باشد . فرمود : پس هر كس از شما توانگر است بايد سپاس بگزارد كه خداى عزّ و جلّ مىفرمايد : . . . لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ . . . « 1 » ، و نيز مىفرمايد : اعْمَلُوا آلَ داوُدَ شُكْراً وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ « 2 » ، پس نسبت به خداوند خوش بين و خوش گمان باشيد ، زيرا امام صادق عليه السّلام مىفرمود : هر كه به خدا گمان نيك