الحسين عليه السّلام فرمود : پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم از خديجه فرزندى جز فاطمه عليها السّلام نياورد كه بر سرشت و فطرت اسلام به دنيا آمده باشد . خديجه يك سال پيش از هجرت پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم از دنيا رفت و ابو طالب نيز يك سال پس از مرگ خديجه ، ديده از جهان فرو بست ، و چون پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم هر دوى آنها را از دست داد از ماندن در مكّه دلتنگ شد و اندوه فراوانى وجود او را دربرگرفت و از شرّ كافران قريش بر جان خويش بيم برد و لذا به جبرئيل شكايت كرد و خداوند عزّ و جلّ به او وحى فرمود كه : از اين سرزمين كه مردمش ستمگرند بيرون رو و به مدينه هجرت كن كه در مكّه ديگر يارى برايت باقى نمانده است و علم جنگ با مشركان برافراز . در اين هنگام بود كه پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به سوى مدينه روى آورد .
سعيد بن مسيّب مىگويد : من عرض كردم : چه هنگام ، نماز به گونهاى بر مسلمانان واجب شد كه امروز آن را به جاى مىآورند ؟ امام عليه السّلام فرمود : در مدينه هنگامى كه دعوت به اسلام آشكار شد و اسلام جان گرفت و خداى عزّ و جلّ جهاد را بر مسلمانان واجب فرمود ، پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم هفت ركعت به نمازها بيفزود ، دو ركعت به نماز ظهر و دو ركعت به نماز عصر ، و يك ركعت به نماز مغرب و دو ركعت به نماز عشاء ، و نماز صبح را همان گونه كه بود رها كرد ، زيرا فرشتگان روز شتاب دارند كه از آسمان فرود آيند و فرشتگان شب نيز شتاب دارند كه زودتر به آسمان روند و فرشتگان شب و روز در نماز صبح پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم شركت مىكردند و لذا خداوند فرموده است :
. . . وَ قُرْآنَ الْفَجْرِ إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كانَ مَشْهُوداً
« 1 » ، و هم مسلمانان و هم فرشتگان روز و شب در آن حاضر مىشوند .
نهى از بدگويى مردم
[ 537 ] هشام بن سالم از امام صادق عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : چقدر آسان است آنچه مردم را از شما خشنود مىكند ، زبانهاى خود را از [ بدگويى به ] آنها نگاه داريد .
هامش
( 1 ) « و نماز صبح كه براستى نماز صبح محل حضور و اجتماع است » ( سورهء اسراء / آيهء 78 ) .